যুগমীয়া শৰাইঘাট - অধ্যায় ২ - অসমীয়া - অংকুৰণ - অষ্টম শ্ৰেণী (ৰাজ্যিক শৈক্ষিক গৱেষণা আৰু প্ৰশিক্ষণ পৰিষদ)

(SCERT)

State Council of Educational Research and Training.

Class : VIII

Subject : Ankuran Part VIII

Medium : Assamese 

Chapter— 2

যুগমীয়া শৰাইঘাট

ক— পাঠভিত্তিক ক্ৰিয়া 

​১। পাঠটো স্পষ্ট আৰু শুদ্ধ উচ্চাৰণেৰে পঢ়া।

উত্তৰঃ [এয়া ছাত্ৰ ছাত্ৰীৰ বাবে শ্ৰেণীকোঠাৰ অভ্যাসৰ কাম।]

এতিয়া লাচিতৰ দিনৰ শৰাইঘাট নাই, কিন্তু আন এখন শৰাইঘাট হ'লে আছে। এইখন শৰাইঘাটত সংঘবদ্ধ হৈ সদৌ অসমীয়া দেশ-ৰক্ষাৰ মন্ত্ৰত একমুখী হোৱাৰ আৱশ্যকতা আছে। অতীতৰ শৰাইঘাটৰ সমস্যাবোৰ আছিল সামৰিক, এতিয়াৰ সমস্যাবোৰ হ'ল সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক আৰু ঐতিহাসিক। অসমৰ সমস্যাৰ অন্ত নাই আৰু অন্ত নপৰে। বাৰ্ষিক বানপানীৰ দুৰ্যোগ, খৰাং বতৰৰ দুৰ্যোগ, মাৰি মৰক, ভূমিকম্প, ওচৰ-চুবুৰীয়া জাতিবোৰৰ লগত লেন-দেন, বিশ্বজগতৰ লগত যোগাযোগ আৰু চলাচল ব্যৱস্থা, মানুহৰ কু-প্ৰবৃত্তি দমনৰ আৱশ্যকতা, শিক্ষা বিষয়ক বিভিন্ন প্রশ্ন আৰু শাসনকাৰ্যৰ সুচাৰু সম্পাদন, এনে ধৰণৰ সমস্যা চিৰকাল অসমৰ গাত লাগি আছে আৰু লাগি থাকিব, আৰু এক শ্রেণীৰ সমস্যাৰ সমাধান হ'লে আন শ্রেণীৰ সমস্যাই মূৰ দাঙি উঠিব। এয়ে হৈছে অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ চিৰন্তন পটভূমি। এই সমস্যাবোৰৰ ভালদৰে সমাধান নহ'লে অসমৰ অস্তিত্ব লৈ টনাটনি হ'ব। লাচিত বৰফুকন মহাবীৰ আৰু তেঁওৰ লগৰ মহাবীৰসকলে যি মনোবৃতি আৰু একান্ত দেশপ্ৰেমেৰে সেই কালৰ সমস্যা সমাধান কৰিছিল, সেই মনোবৃতি আৰু একান্ত দেশপ্ৰেম আমাৰ প্ৰতিমুহূৰ্তে আৱশ্যক। অসমীয়াই যাতে এই ডাঙৰ কথাটো হৃদয়ঙ্গম কৰে আৰু যাতে অসমীয়াৰ প্রতি প্রাণে শৰাইঘাটৰ আদর্শ কাৰ্যকৰী হৈ শিপা মেলে।

মীৰজুমলাৰ নৱাবে জয় কৰি থৈ যোৱা গুৱাহাটী অসমে লোৱা বাৰ্তা শুনি ঔৰঙ্গজেৱ বাদশাহে ৰাজপুত ৰজা ৰামসিংহক পঠালে অসম মাৰিবৰ কাৰণে। ৰামসিংহই কটকী পঠাই ক'লে, “ভাই লাচিত, আমাৰ লগত যুদ্ধ কৰিব পাৰিবা জানো ? এই এটোপোলা আফুগুটি পঠিয়ালো, ইয়াত যিমান গুটি, আমাৰ সৈন্যৰ সংখ্যাও তিমান।” লাচিতে উত্তৰ দিলে, “আফুগুটি পঠিয়াইছা পটাত পিহিলে পানী হ’ব। মই এচুঙা বালি পঠিয়ালো। আমাৰ সৈন্য এনেই লক্ষণ।”

কথাৰ যুদ্ধৰে বলে নোৱাৰি ৰামসিংহই ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ গুৱাহাটীৰ গড় ল’বলৈ চেষ্টা কৰিলে। লাচিতৰ তেতিয়া ভীষণ জ্বৰ। জ্বৰৰ গাৰে, তেও নাও মেলি দিলে আৰু চিঞৰি ক’লে, “অসমীয়া ৰণুৱাসকল, মই যুঁজিহে মৰিম। চিলা পৰ্বতৰ ওপৰত এচপা মাটি কিনি থৈছোঁ, তাতে মোৰ দেহটো থবা, নাইবা মোক বঙালে ধৰি লৈ যাওক, তোমালোকে সুখেৰে ঘৰলৈ উভতি যোৱা।” লাচিতৰ এই মৃত্যুপণ বাণী অসমীয়াৰ গাত তেজ আহিল। শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত ৰামসিংহ পৰাজিত হ’ল।

অসম এৰি যাবৰ সময়ত ৰামসিংহক কৈ গ’ল, “ধন্য ৰজা, ধন্য মন্ত্রী, ধন্য সেনাপতি, ধন্য সেনা। অকল এজন মানুহে সকলো সৈন্য চলায়, ই কি আচৰিত। মই হেন ৰামসিংহ নিজে যুদ্ধৰ সেনাপতি হৈও একোতে সুবিধা নাপাওঁ।”

শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ অসমৰ বিজয় ভুকুতে পকা ফল নাছিল। ইয়াৰ মূলত আছিল সুদীর্ঘ আঁচনি, বিচক্ষণ সংগঠন, শৃংখলামূলক আয়োজন, সুদৃঢ় নিয়মানুবর্তিতা, বিপদত ধৈৰ্য, সংকটত নিষ্ঠা, আমোলত দুর্নীতি দমন, দেশৰ মঙ্গল কাৰ্যত সম্পূর্ণ আত্মনিয়োগ আৰু স্বদেশভক্তি আৰু আত্মকল্যাণৰ বিৱেকৰ ভিতেৰে শিপাৰে গাঁথি উৎপন্ন।

অকল যুদ্ধ সামগ্ৰীলৈ যুদ্ধ জয় কৰিব নোৱাৰি। ইয়াৰ কাৰণে আহিলা-পাতি যিমান প্রয়োজন তাতকৈ বেছি প্রয়োজন সৈনিকৰ আৰু সমগ্র জাতিৰ স্বধীন মনোবৃতি, কৰ্মনিষ্ঠা আৰু যুদ্ধ জয়ৰ কাৰণে উদ্দীপনা তথা নিশ্চিত অভিলাষ।

লাচিতৰ অধীন এক লক্ষ সৈন্য আছিল। সকলো সৈন্যৰ প্ৰাণ-মণ যাতে কৰ্তব্যৰপৰা এক তিলো বিচলিত নহয়, তাৰ কাৰণে লাচিত বৰফুকনে অহৰহ চেষ্টা কৰিছিল। কোনোবাই যুদ্ধৰ কামত মন এৰি ইহল-সিহল কৰে বুলি লাচিত বৰফুকনে গোপন প্ৰথমে কামাখ্যা গোঁসানীত সেৱা কৰি ঘোষণা কৰিছিল, “যুদ্ধৰ কামত গাফিলতি কৰিলে মই এই হেঙালৰে তাক দুটুকুৰা কৰি কাটিম, গাহতেই স্বৰ্গদেৱক জনাম।” অসমৰ নিয়মমতে স্বৰ্গদেৱেহে মানুহ কটাৰ আজ্ঞা দিব পাৰিছিল। লাচিতৰ এই প্রচণ্ড সংকল্পৰ বিপক্ষে অন্য সেনাপতিসকলে স্বৰ্গদেৱেলৈ জনাই পঠালে। স্বৰ্গদেৱে মন্ত্রীসকলৰ সৈতে এই কথা আলোচনা কৰিবৰ সময়ত বৰ আই-কুঁৱৰীয়ে কাপোৰ আঁৱৰীয়া ক’লে, “বৰফুকনৰ কথা মানি চলিলেহে যুদ্ধত জয়লাভ হ’ব। ফুকনৰ কথা নৰজিলে আমাৰ পৰাজয় হোৱাটো নিশ্চিত।”

স্বৰ্গদেৱে বৰ-কুঁৱৰীৰ উপদেশ মানি বৰফুকনলৈ কৈ পঠিয়ালে, বোলে, “ফুকনৰ কথাই মোৰ কথা।”

অগ্নি, সৰ্প আৰু প্ৰলোভন, এই তিনি একে ধৰণেৰে বিষাক্ত। ফিৰিঙতিৰ পৰা খাণ্ডৱ-দাহ হ’ব পাৰে। ফেটিসাপ আৰু ছয় আঙুলীয়া খণ্ডীয়া-সাপ উভয়ে প্ৰাণনাশ কৰিব পাৰে। প্ৰলোভন-সৰ্প এবাৰ যুদ্ধ শিবিৰত সোমালে, সৰ্বনাশ সংঘটিত হ’ব। অসমীয়া কটকী ৰামচৰণ আৰু নিমক ৰামসিংহই ৰাজপুতনাৰ ফালৰ কাঠৰ চৰাইৰ নাচ দেখুৱাইছিল। কটকীৰ মনত লোভ জগাবলৈ ৰামসিংহই সেইটো কৰাইছিল।

কটকী ৰামচৰণে কাঠৰ চৰাই নাচ দেখি আচৰিত চৰাইটোলে ঘনে ঘনে চাইছিল। পাচে ৰামসিংহই কটকীৰ হাঁহাক দেখি সুধিলে বোলে, “অসমৰ উকিল, কি লাগে খোজ, মই দিওঁ।” ৰামচৰণ কটকীয়ে অসমীয়াক দেখুৱাবলে চৰাই এটি খুজিলে, ৰামসিংহই দুডা চৰাই দিলে। লাচিত বৰফুকনে শুনি, মোগলৰ সেনাপতিৰ চৰাই খোজাৰ দৰকাৰ, ৰামচৰণক লোৱা লগাই থলে।

শৰাইঘাটীয়া সেনাপতি এজনৰ নাম আছিল কোৱামৃদ্ধা হাজৰিকা। মোগলে তেওক নাওৰে সৈতে ধৰি আনন্দত মতলীয়া হৈ তেওক নাচিবলৈ ক’লে। চাৰিওফালে মোগলৰ নাও, মাজতে কোৱামৃদ্ধাৰ নাও। হাজৰিকাই ক’লে, “মই নাচিম। তেল-দুপগ-ধুপগী নাই, তোমালোকে চাপৰি মাৰা।” নাওৰ বৈঠকবোৰ হাত এৰি মোগল সৈন্যই চাপৰি মাৰিবলৈ ধৰিলে। কোৱাই নিজৰ নাওখনক টিপা দিলে নাওৰ মূৰ অসমীয়াৰ নাওৰ পোনে ঢাপৰিলে। নাচোনৰ ছেও দেখি বৈঠলাৰ সৈন্য মচগুল হ’ল। এই সুযোগতে কোৱাৰ নাওখন সাঁতুৰিকে আঁতৰ গ’ল। মোগলে বৈঠা মাৰি নাও ভিৰাই তেওক খেদিবলৈ যোজা কৰোঁতেই অসমীয়াৰ নাও নিজেই ঠাই পালেগৈ।

শৰাইঘাটৰ কাৰ্যপদ্ধতি আৰু এটি কথাত ততুলনীয় আছিল। সৈন্য বাহিনীৰ কেইবাটাও অংশ, হাতী-ঘোঁৰা, নাও-নাবৰা, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, চাউল-যোগানীয়া ইত্যাদি ইয়াৰ প্ৰত্যেকটো আনটোৰ সৈতে

একে লগ হৈ একে উদ্দেশ্যত কাম কৰিব নোৱাৰিলে, তৰৱৰা বিষয় বেজেগালি আৰু অনিষ্ট হয়। স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহই আদেশ দিলে, বোলে, “যোগালক তুৰন্তে বিবাহ লাগে।” ইফালে যুদ্ধ বা তাৰ অংশীবাবৰ আয়োজন বিশেষ একো নাই। বীৰচুমলাই ভক্তি থৈ যোৱা দেখিছেন পাটী, আহিল সংগ্ৰহ কৰি যুদ্ধৰ সমূহীন হ’বলৈ দিন লাগিব। সেই দেখি ৰাজমন্ত্ৰী আতন বুঢ়াগোহাঁই আগবাঢ়ি সকলো কথা স্বৰ্গদেউক বুজাই ক’লে। তাৰ পাছত তিনি বছৰ আয়োজনৰ পাছতহে অসমে যোগালক পৰাস্ত কৰি গুৱাহাটী আৰু কামৰূপ উদ্ধাৰ কৰিব পাৰিলে।

আলাবৈৰ যুদ্ধ একেদিনে দহ হাজাৰ অসমীয়া সৈন্য নিহত হোৱাটো লাচিতে বৰফুকনে বৰ বেজাৰ পালে। স্বৰ্গদেউৰ বিবেচনা নকৰাকৈ বৰফুকনে আদেশ দিয়াৰ কাৰণেই অসমীয়া সৈন্য নিহত হ’লগৈ আছিল। লাচিতে ক’লে, বোলে, “মোৰ এজন মানুহ, এজন হাতী; আজি মই তেনে মানুহ দহ হাজাৰ হেৰালোঁ। এই কথা স্বৰ্গদেউলে জনাই পঠিওঁ।” বুঢ়াগোঁহাই ভাৱৰাই লাচিতক হাঁহ দি ক’লে, “বাবীৰ ভিতৰৰ পুৰণি সিটোতেও আটাই-চোটাই মানুহক শিকাই দিয়ে। এইটো বগলে হৈছে। এই জানি দুই-চাৰি লোক কিয় নপঠিয়? এই কথা বুজালে জনাবলৈ ভাল নহয়।” সুবিবেচনাৰে কাৰ্যপন্থা নিৰ্ধাৰণ আৰু শৃংখলাৰে কাৰ্যপন্থা গ্ৰহণ আৰু সম্পাদন, এই দুইৰ সমাৰোহ শৱৰীয়াৰ বৰণ অসমীয়াৰ কাৰণে আৱশ্যক আছিল আৰু আজিও আৱশ্যক হয়। দেহে শৱৰীয়তা নাই, কিন্তু শৱৰীয়তা আছে।

বামসিংহৰ লগত অসমীয়া সৈন্য আহিছে অসমক ধ্বংস কৰিবলৈ তাক চাই লাচিতে বৰফুকনে খেদ কৰি ক’লে, “শই ফুকনৰ দিনত এনে দৰ্শ হ’ল? মোৰ ৰাজ্য ৰক্ষা হ’ব কেনেকে, ৰাইজ ৰক্ষা হ’ব কেনেকে? পাছলৈ বা ৰক্ষা হ’ব কেনেকে?” ইয়াৰ অলপ পাছতে যুদ্ধ কৰিবলে সকলোকে আহ্বান কৰিলে। বাহিৰ, বজা, দেশ সকলোকে কেৱল বৰ্তমানেই নহয়, ভৱিষ্যতলৈও সুৰক্ষিত কৰিব বুজাবৰ এই উদ্দীপেই হৈছে লাচিত বৰফুকনে কৰা জাতীয়তাবাদ সুন্দৰ বিশেষণ। অসমীয়াই জাতীয় কল্যাণৰ কাৰণে অন্য উপদেশে পাহৰিলেও এই বচন ফাঁকি যেন কেতিয়াও নাপাহৰে।

(ড° সূৰ্য কুমাৰ ভূঞাৰ এপ্ৰিল ১৯৫৬ চনত (১৮৭৭ শক, ফাগুন ১২-২৪) লাচিত মেলাই (জাঁজী) মূল সভাৰ সভাপতিত্ব হিচাপে প্ৰদান কৰা ভাষণৰ সংক্ষিপ্ত আৰু পুনলিখিত ৰূপ)

​২। উত্তৰ দিয়া।

​(ক) অতীতৰ শৰাইঘাটৰ সমস্যাবোৰ কি আছিল?

উত্তৰঃ অতীতৰ শৰাইঘাটৰ সমস্যাবোৰ আছিল সামৰিক।

​(খ) বৰ্তমান শৰাইঘাটৰ সমস্যাবোৰ কি?

উত্তৰঃ বৰ্তমান শৰাইঘাটৰ সমস্যাবোৰ হ’ল— সামাজিক, অৰ্থনৈতিক, ৰাজনৈতিক আৰু ঐতিহ্যিক।

​(গ) ৰামসিংহ কোন আছিল?

উত্তৰঃ ৰামসিংহ আছিল ৰাজপুত ৰজা যাক মোগল বাদছাহ ঔৰংজেৱে অসম জয় কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল।

​(ঘ) তেওঁ কিয় অসমলৈ আহিছিল?

উত্তৰঃ মোগলৰ পৰা অসমে পুনৰ উদ্ধাৰ কৰা গুৱাহাটী জয় কৰি অসম মাৰিবৰ কাৰণে ৰামসিংহ অসমলৈ আহিছিল।

​(ঙ) শৰাইঘাটৰ ৰণ কাৰ কাৰ মাজত হৈছিল?

উত্তৰঃ শৰাইঘাটৰ ৰণ আহোম (অসমীয়া সৈন্য) আৰু মোগল সৈন্যৰ মাজত হৈছিল।

​(চ) লাচিতৰ অধীনত কিমান সৈন্য আছিল?

উত্তৰঃ লাচিতৰ অধীনত এক লক্ষ সৈন্য আছিল।

​(ছ) মোগলে নাৱেৰে সৈতে ধৰি ৰখা শৰাইঘটীয়া সেনাপতিজনৰ নাম কি?

উত্তৰঃ মোগলে নাৱেৰে সৈতে ধৰি ৰখা শৰাইঘটীয়া সেনাপতিজনৰ নাম আছিল কোৱামৃদ্ধা হাজৰিকা।

​(জ) মোগলৰ সেনাপতিক চৰাই খোজাৰ দায়ত লাচিত বৰফুকনে কাক লোৱা লগাই থৈছিল?

উত্তৰঃ মোগলৰ সেনাপতিক চৰাই খোজাৰ দায়ত লাচিত বৰফুকনে অসমীয়া কটকী ৰামচৰণক লোৱা লগাই থৈছিল।

​(ঝ) ৰজা ৰামসিংহই বীৰ লাচিতক আফুগুটিৰ সহায়ত কি বুজাবলৈ গৈছিল?

উত্তৰঃ ৰজা ৰামসিংহই এচুঙা আফুগুটি পঠিয়াই বুজাব খুজিছিল যে তেওঁৰ সৈন্যৰ সংখ্যা সেই আফুগুটিৰ সমান অগণন।

​(ঞ) লাচিতে অসমীয়া সৈন্যবল বুজোৱাৰ উদ্দেশ্যে ৰামসিংহলৈ কি পঠিয়াইছিল?

উত্তৰঃ লাচিত বৰফুকনে অসমীয়া সৈন্যবল বুজোৱাৰ উদ্দেশ্যে ৰামসিংহলৈ এচুঙা বালি পঠিয়াইছিল।

​৪। পাঠত থকাৰ দৰে সংলাপবোৰ লিখা।

​(ক) কথাৰ যুদ্ধৰে বলে নোৱাৰি ৰামসিংহই ব্ৰহ্মপুত্ৰ পাৰ হৈ গুৱাহাটীৰ গড় ল’বলৈ চেষ্টা কৰা সময়ত জ্বৰৰ গাৰে লাচিত বৰফুকনে অসমীয়া ৰণুৱাসকলক কি কৈছিল?

উত্তৰঃ লাচিত বৰফুকনে চিঞৰি কৈছিল— "অসমীয়া ৰণুৱাসকল, মই যুঁজিহে মৰিম। চিলা পৰ্বতৰ ওপৰত এচপৰা মাটি কিনি থৈছোঁ, তাতে মোৰ শটো থ’বা, নাইবা মোক বঙালে ধৰি লৈ যাওক, তোমালোক সুখেৰে ঘৰলৈ উভতি যোৱা।"

​(খ) অসম এৰি যোৱা সময়ত ৰামসিংহই অসমক প্ৰশংসা কৰি কি কৈছিল?

উত্তৰঃ ৰামসিংহই কৈ গৈছিল— "ধন্য ৰজা, ধন্য মন্ত্ৰী, ধন্য সেনাপতি, ধন্য সেনা। অকল এজন মানুহে সকলো সৈন্য চলায়, ই কি আচৰিত। মই হেন ৰামসিংহ নিজে যুদ্ধৰ সেনাপতি হৈও একোতে সুবিধা নাপাওঁ।"

​(গ) কোনোবাই যুদ্ধৰ কামত মন এৰি ইফাল-সিফাল কৰে বুলি বীৰ লাচিত বৰফুকনে কামাখ্যা গোসাঁনীলৈ সেৱা কৰি কি ঘোষণা কৰিছিল?

উত্তৰঃ লাচিত বৰফুকনে ঘোষণা কৰিছিল— "যুদ্ধৰ কামত পাছ হুহঁকিলে মই এই হেংদানেৰে তাক দুডোখৰ কৰি কাটিম, পাছতহে স্বৰ্গদেৱক জনাম।"

​(ঘ) বৰ আই-কুঁৱৰীয়ে কাপোৰৰ আঁৰৰ পৰা স্বৰ্গদেউক কি উপদেশ দিছিল?

উত্তৰঃ বৰ আই-কুঁৱৰীয়ে কৈছিল— "বৰফুকনৰ কথা মানি চলিলেহে যুদ্ধত জয়লাভ হ'ব। ফুকনৰ কথা নৰজিলে আমাৰ পৰাজয় হোৱাটো নিশ্চয়।"

​৫। বহলাই লিখা।

​(ক) যুদ্ধত জয়ী হ’বলৈ যুদ্ধৰ আহিলাৰ বাহিৰে আৰু কিহৰ প্ৰয়োজন আছে লিখা।

উত্তৰঃ অকল যুদ্ধ সামগ্ৰীৰে যুদ্ধ জয় কৰিব নোৱাৰি। ইয়াৰ কাৰণে আহিলা-পাতি যিমান প্ৰয়োজন তাতকৈ বেছি প্ৰয়োজন সৈনিকবৃন্দ আৰু সমগ্ৰ জাতিৰ স্বাৰ্থহীন মনোবৃত্তি, কৰ্মনিষ্ঠতা আৰু যুদ্ধ জয়ৰ কাৰণে উত্ৰাৱল অথচ নিশ্চিত অভিলাষ। লগতে সুচিন্তিত আঁচনি, বিচক্ষণ সংগঠন, শৃংখলামূলক আয়োজন আৰু সুদৃঢ় নিয়মানুবৰ্তিতাৰ একান্ত আৱশ্যক।

​(খ) সেনাপতি কোৱামৃদ্ধা হাজৰিকাই কি কৌশলেৰে মোগল সৈন্যৰ মাজৰ পৰা সাৰি আহিবলৈ সক্ষম হৈছিল বৰ্ণনা কৰা।

উত্তৰঃ মোগলে কোৱামৃদ্ধা হাজৰিকাক নাৱেৰে সৈতে ধৰি নাচিবলৈ ক’লে। হাজৰিকাই চতুৰালি কৰি ক’লে যে তেওঁ নাচিব কিন্তু বাদ্যযন্ত্ৰ নাই বাবে মোগল সৈন্যই হাত চাপৰি বজাব লাগিব। মোগল সৈন্যই নাৱৰ বৈঠা এৰি চাপৰি বজোৱাত মচগুল হোৱা ছেগতে হাজৰিকাই নাওবৈচাক টিপ দি নাৱৰ মুখ অসমীয়া সৈন্যৰ দিশে ঘূৰাই ল’লে আৰু সাউতকৰে মোগলৰ মাজৰ পৰা পলাই আহি নিজৰ ঠাই পালেগৈ।

​(গ) শৰাইঘাটৰ ৰণত অসমৰ বিজয়ৰ মূলতে থকা কথাবোৰ লিখা।

উত্তৰঃ শৰাইঘাটৰ ৰণত অসমৰ বিজয়ৰ মূলতে আছিল সুচিন্তিত আঁচনি, বিচক্ষণ সংগঠন, শৃংখলামূলক আয়োজন, সুদৃঢ় নিয়মানুবৰ্তিতা আৰু সংকটকালত দেখুওৱা নিৰ্ভীকতা। ইয়াৰোপৰি দেশৰ মংগলৰ বাবে কৰা সম্পূৰ্ণ আত্মবিলোপ, স্বাৰ্থত্যাগ আৰু এক তিলো বিচলিত নোহোৱা কৰ্তব্যবোধে অসমীয়া সৈন্যক বিজয়ী কৰিছিল।

​৬। প্ৰসংগ সংগতি দৰ্শাই বুজাই লিখা।

​(ক) 'অগ্নি, সৰ্প আৰু প্ৰলোভন, এই তিনি একেধৰণেৰে বিষাক্ত।'

উত্তৰঃ উক্ত কথাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ ড° সূৰ্য কুমাৰ ভূঞাদেৱৰ 'যুগমীয়া শৰাইঘাট' নামৰ পাঠটোৰ পৰা লোৱা হৈছে।

শৰাইঘাটৰ যুদ্ধৰ সময়ত মোগল সেনাপতি ৰামসিংহই অসমীয়া কটকী ৰামচৰণক প্ৰলোভিত কৰিবলৈ কাঠৰ চৰাইৰ নাচ দেখুৱাইছিল। তাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিততে লেখকে কৈছে যে জুইৰ ফিৰিঙতিৰ পৰা যেনেকৈ বনপোৰা জুই হ’ব পাৰে বা সাপৰ বিষে যেনেকৈ প্ৰাণ ল’ব পাৰে, তেনেকৈ যুদ্ধৰ শিবিৰত শত্ৰুৰ প্ৰলোভনে সোমাব পাৰিলে সমগ্ৰ দেশৰে সৰ্বনাশ হ’ব পাৰে।

​(খ) 'বাৰীৰ ভিতৰৰ পুখুৰী সিচোঁতেও আঠোটা-দোহোটা মানুহক শিঙিয়ে বিন্ধে।'

উত্তৰঃ এই বাক্যফাঁকি 'যুগমীয়া শৰাইঘাট' পাঠৰ অন্তৰ্গত ৰাজমন্ত্ৰী আতন বুঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াৰ উক্তি।

আলাবৈৰ ৰণত দহ হাজাৰ সৈন্য নিহত হোৱাত লাচিত বৰফুকনে বৰ বেজাৰ পাইছিল। তেতিয়া বুঢ়াগোহাঁই ডাঙৰীয়াই লাচিতক ধৈৰ্য ধৰিবলৈ কৈ বুজাইছিল যে এটা সৰু পুখুৰী সিঁচিবলৈ যাওঁতেও যদি মাছৰ কাঁইটে বিন্ধিব পাৰে, তেন্তে ইমান ডাঙৰ এখন ৰণত কিছু লোকৰ মৃত্যু হোৱাটো স্বাভাৱিক। সেয়ে এনে দুখৰ বাবে ভাগি নপৰি ৰণৰ কৌশলতহে মন দিয়া উচিত।

​(গ) 'সেয়ে শৰাইঘাট নাই, কিন্তু শৰাইঘাট আছে।'

উত্তৰঃ এই তাৎপৰ্যপূৰ্ণ বাক্যফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ অন্তৰ্গত 'যুগমীয়া শৰাইঘাট' পাঠটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।

লাচিতৰ দিনৰ সেই সামৰিক শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ বৰ্তমান নাই যদিও অসমৰ জাতীয় জীৱনত আজিও সমস্যাৰ অন্ত নাই। বৰ্তমানৰ সামাজিক, অৰ্থনৈতিক আৰু ৰাজনৈতিক সমস্যাবোৰ সমাধানৰ বাবে শৰাইঘাটৰ সেই একেই একমুখী দেশপ্ৰেম আৰু একতাৰ আৱশ্যক। সেয়েহে ইতিহাসৰ সেই শৰাইঘাটৰ আদৰ্শ আজিও প্ৰতিজন অসমীয়াৰ মনত জীয়াই আছে বাবে কোৱা হৈছে যে 'শৰাইঘাট আছে'।

খ— ভাষা অধ্যয়ন (ব্যৱহাৰি ব্যাকৰণ) 

​৯। তলত দিয়া বিশেষ্য পদবোৰৰ বিশেষণ ৰূপটো লিখা।

উত্তৰ :

বিশেষ্য — বিশেষণ

​যেনে -

ঘুণ — ঘুণীয়া

অসম — অসমীয়া

মাতাল — মতলীয়া

যোগান — যোগনীয়া

শৰাইঘাট — শৰাইঘটীয়া

বিশেষ্য — বিশেষণ

​ইতিহাস — ঐতিহাসিক

​সময় — সময়োপযোগী

​অৰ্থনীতি — অৰ্থনৈতিক

​ৰাজনীতি — ৰাজনৈতিক

​সমাজ — সামাজিক

​(ক) বিশেষ্যৰ পৰা বিশেষণলৈ নিয়া।

​বিশেষ্য — বিশেষণ

​যেনে -

গাঁও — গাঁৱলীয়া

নগৰ — নগৰীয়া

চহৰ — চহৰীয়া

পাহাৰ — পাহাৰীয়া

মিছা — মিছলীয়া

বিশেষ্য — বিশেষণ

​ঘৰ — ঘৰুৱা

​বৰ — বৰলা

​বন — বনৰীয়া

​খক — খঁকী

​পাম — পমুৱা

​(খ) বিশেষণৰ পৰা বিশেষ্যলৈ নিয়া।

​বিশেষণ — বিশেষ্য

​যেনে -

সৰল — সৰলতা

নম্ৰ — নম্ৰতা

ভদ্ৰ — ভদ্ৰতা

সত্য — সত্যতা

মিত্ৰ — মিত্ৰতা

দুষ্ট — দুষ্টালি

​টেঙৰ — টেঙৰালি

​খুত — খুতি

​ধিতিঙা — ধিতিঙালি

​ভাল — ভালপোৱা

গ— জ্ঞান সম্প্ৰসাৰণ

​১০। তলত উল্লেখ কৰা সমস্যাৰাজি 'যুগমীয়া শৰাইঘাট' পাঠটোৰ সহায়ত চমুকৈ লিখা।

​(ক) ৰাজনৈতিক: ৰাজনৈতিক সমস্যাবোৰ অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ যিবোৰ চিৰকাল অসমৰ গাত লম্ভি আছে আৰু লম্ভি থাকিব。 এই সমস্যাবোৰৰ সুচাৰু সমাধান নহ'লে অসমৰ অস্তিত্ব বিপন্ন হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। 

​(খ) সামাজিক: বৰ্তমান সময়ত অসমৰ সমস্যাবোৰৰ ভিতৰত সামাজিক সমস্যা অন্যতম。 জাতীয় চৈতন্যক জগাই তুলিবলৈ আৰু মানুহৰ কু-প্ৰবৃত্তি দমন কৰিবলৈ সমাজৰ প্ৰতিজন ব্যক্তি একমুখী হোৱাৰ আৱশ্যকতা আছে। 

​(গ) অৰ্থনৈতিক: অতীতৰ শৰাইঘাটৰ সমস্যা সামৰিক আছিল যদিও বৰ্তমানৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ সমস্যা হ'ল অৰ্থনৈতিক সমস্যা。 ৰাজ্যৰ আৰ্থিক ভেটি মজবুত কৰিবলৈ এই সমস্যাবোৰৰ সঠিক সমাধান হোৱাটো প্ৰয়োজন।

​(ঘ) ঐতিহাসিক: শৰাইঘাটৰ বীৰত্বৰ কথা অসমৰ ইতিহাসৰ পাতত সোণালী আখৰেৰে জিলিকি আছে。 ঐতিহ্যিক সমস্যাবোৰৰ সমাধানৰ বাবে পূৰ্বৰ সেই অদম্য দেশপ্ৰেম আৰু কৰ্তব্যবোধৰ আদৰ্শ আমাৰ প্ৰতি মুহূৰ্ততে আৱশ্যক।

​(ঙ) প্ৰাকৃতিক: অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ চিৰন্তন পটভূমিত বছৰি বানপানীৰ দুৰ্যোগ, খৰাং বতৰ আৰু ভূঁইকঁপৰ দৰে প্ৰাকৃতিক সমস্যাবোৰে জুৰুলা কৰি আহিছে。 এক শ্ৰেণীৰ সমস্যাৰ সমাধান হ'লে আন এক শ্ৰেণীৰ সমস্যাই মূৰ দাঙি উঠাটোৱে প্ৰাকৃতিক নিয়ম হৈ পৰিছে।

​১৩। শৰাইঘাট দলঙৰ উত্তৰ পাৰ আৰু দক্ষিণ পাৰত দুজন বীৰৰ প্ৰতিমূৰ্তি আছে। সেই বীৰ দুজন কোন কোন? তেওঁলোকৰ বীৰত্বৰ কাহিনী লিখা।

​উত্তৰঃ শৰাইঘাট দলঙৰ উত্তৰ পাৰত বীৰ চিলাৰায়ৰ আৰু দক্ষিণ পাৰত বীৰ লাচিত বৰফুকনৰ প্ৰতিমূৰ্তি আছে।

(i) ​বীৰ লাচিত বৰফুকন: 

লাচিত বৰফুকন আছিল আহোম সেনাৰ এজন অত্যন্ত সাহসী আৰু দক্ষ সেনাপতি। তেওঁ মোগলৰ বিৰুদ্ধে শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত নেতৃত্ব দিছিল। ভীষণ জ্বৰৰ গাৰে নাও মেলি দি তেওঁ অসমীয়া সৈন্যক যুদ্ধ কৰিবলৈ সাহস দিছিল আৰু কৈছিল যে তেওঁ যুঁজিহে মৰিব। তেওঁৰ মৃত্যুপণ আৰু অদম্য দেশপ্ৰেমৰ ফলতেই শৰাইঘাটৰ ৰণত মোগল পৰাজিত হৈছিল।

(ii) ​বীৰ চিলাৰায়: 

বীৰ চিলাৰায় (শুকলধ্বজ) আছিল কোচ ৰাজ্যৰ এজন মহান সেনাপতি। তেওঁ চিলনীৰ দৰে দ্ৰুতবেগে যুদ্ধ কৰিব পাৰিছিল বাবে তেওঁক 'চিলাৰায়' বুলি জনা যায়। তেওঁৰ নেতৃত্বত কোচ সৈন্যই বিভিন্ন ৰাজ্য জয় কৰি এক বিশাল সাম্ৰাজ্য গঢ়ি তুলিবলৈ সক্ষম হৈছিল।

​১৫। চমু উত্তৰ দিয়া।

​(ক) 'চিলাৰায় দিৱস' কি তাৰিখে পালন কৰা হয়?

উত্তৰঃ 'চিলাৰায় দিৱস' প্ৰতি বছৰে মাঘী পূৰ্ণিমাৰ দিনা পালন কৰা হয়।

​(খ) 'লাচিত দিৱস' কি তাৰিখে পালন কৰা হয়?

উত্তৰঃ 'লাচিত দিৱস' প্ৰতি বছৰে ২৪ নৱেম্বৰ তাৰিখে পালন কৰা হয়।

​(গ) 'চুকাফা দিৱস' (অসম দিৱস) কেতিয়া পালন কৰা হয়?

উত্তৰঃ 'চুকাফা দিৱস' বা 'অসম দিৱস' প্ৰতি বছৰে ২ ডিচেম্বৰ তাৰিখে পালন কৰা হয়।

​১৬। ৰচনা লিখা।

​(ক) অসমৰ প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ

উত্তৰঃ অসম এখন প্ৰাকৃতিক সম্পদেৰে চহকী ৰাজ্য হ’লেও বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগে ইয়াক বাৰে বাৰে জুৰুলা কৰে। অসমৰ প্ৰধান প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগবোৰ হ'ল বানপানী, খৰাং বতৰ আৰু ভূমিকম্প। প্ৰতি বছৰে হোৱা বানপানীয়ে অসমৰ জন-ধনৰ প্ৰভূত ক্ষতি সাধন কৰে। এই দুৰ্যোগবোৰ অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ চিৰন্তন পটভূমি হৈ পৰিছে। এই সমস্যাবোৰৰ বিজ্ঞানসন্মত সমাধান নহ’লে অসমৰ অস্তিত্ব ৰক্ষা কৰাটো কঠিন হৈ পৰিব।

OR

ৰচনা: অসমৰ প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ

ন্যূনতম শব্দসংখ্যা: ২০০

আৰম্ভণি

​প্ৰাকৃতিক বৈচিত্ৰ্য আৰু অনুপম সৌন্দৰ্যৰ লীলাভূমি অসমক প্ৰকৃতিয়ে যেনেকৈ অপূৰ্ব সম্ভাৰেৰে উপচাই পেলাইছে, ঠিক তেনেকৈয়ে সময়ে সময়ে কিছুমান ভয়াবহ প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগে এই ৰাজ্যখনক বিপৰ্যস্তও কৰি আহিছে। ভৌগোলিক অৱস্থিতি আৰু জলবায়ুগত কাৰণত অসমত প্ৰতি বছৰে বিভিন্ন প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ সংঘটিত হয়। ইয়াৰ ভিতৰত বানপানী, গৰাখহনীয়া আৰু ভূমিকম্পই প্ৰধান। এই দুৰ্যোগসমূহে অসমৰ অৰ্থনীতি, সমাজ জীৱন আৰু জনসাধাৰণৰ অপূৰণীয় ক্ষতিসাধন কৰে।

​বানপানী আৰু গৰাখহনীয়া

​অসমৰ আটাইতকৈ নিয়মীয়া আৰু ধ্বংসকাৰী প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগটো হৈছে বানপানী। ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু বৰাক নদীৰ উপত্যকা অঞ্চল প্ৰতি বছৰে বাৰিষা কালত বানৰ কৱলত পৰে। অতিবৃষ্টিৰ ফলত নদীসমূহৰ জলপৃষ্ঠ বৃদ্ধি পাই কাষৰীয়া গাঁও, চহৰ আৰু কৃষিপথাৰ বুৰাই পেলায়। বানপানীৰ সমান্তৰালভাৱে অহা আন এক ভয়াবহ দুৰ্যোগ হ’ল গৰাখহনীয়া। নদীৰ তীব্ৰ সোঁতে প্ৰতি বছৰে হাজাৰ হাজাৰ হেক্টৰ সাৰুৱা কৃষিভূমি, জনবসতিপূৰ্ণ অঞ্চল আৰু মথাউৰি উটুৱাই লৈ যায়, যাৰ ফলত অসংখ্য লোক গৃহহীন আৰু ভূমিহীন হৈ পৰে।

​ভূমিকম্প

​অসম তথা সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল ভৌগোলিকভাৱে উচ্চ ভূমিকম্পপ্ৰৱণ অঞ্চল (Zone V) ৰ অন্তৰ্গত। ১৮৯৭ আৰু ১৯৫০ চনৰ বৰভূমিকম্পই অসমৰ ভূখণ্ডৰ ব্যাপক পৰিৱৰ্তন ঘটাইছিল আৰু ধন-জনৰ প্ৰচুৰ ক্ষতি কৰিছিল। বৰ্তমানো সঘনাই অনুভৱ হোৱা মৃদু ভূঁইকঁপবোৰে অসমবাসীৰ মনত এক চিৰন্তন ভীতিৰ সৃষ্টি কৰি ৰাখে।

​অন্যান্য দুৰ্যোগ

​এই প্ৰধান দুৰ্যোগসমূহৰ উপৰি অসমত ধুমুহা-শিলাবৃষ্টি আৰু পাহাৰীয়া অঞ্চলত ভূমিস্খলনৰ দৰে প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ দেখিবলৈ পোৱা যায়। বিশেষকৈ বসন্ত আৰু বাৰিষা কালত অহা চەکচকা ধুমুহাই ঘৰ-দুৱাৰ, গছ-গছনি আৰু বিদ্যুতৰ খুঁটি ভাঙি জনজীৱন ব্যাহত কৰে। পাহাৰীয়া জিলাসমূহত হোৱা ভূমিস্খলনে যাতায়াত ব্যৱস্থা সম্পূৰ্ণৰূপে স্তব্ধ কৰি পেলায়।

​সামৰণি

​প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগক সম্পূৰ্ণৰূপে প্ৰতিহত কৰা অসম্ভৱ হ’লেও বিজ্ঞানসন্মত ব্যৱস্থাপনা আৰু সঠিক প্ৰস্তুতিৰ দ্বাৰা ইয়াৰ ক্ষয়-ক্ষতিৰ পৰিমাণ নিশ্চয়কৈ হ্ৰাস কৰিব পৰা যায়। নদীসমূহৰ মথাউৰি সুদৃঢ়কৰণ, বৃক্ষৰোপণ, ভূমিকম্প প্ৰতিৰোধী গৃহ নিৰ্মাণ আৰু দুৰ্যোগ ব্যৱস্থাপনা বিভাগৰ সক্ৰিয়তাই অসমক এই সমস্যাৰ পৰা বহুখিনি সকাহ দিব পাৰে। প্ৰকৃতিৰ সুৰক্ষা আৰু সচেতনতাইহে অসমক এই দুৰ্যোগসমূহৰ সৈতে যুঁজিবলৈ শক্তি প্ৰদান কৰিব।

​(খ) শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ

উত্তৰঃ শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ অসমৰ ইতিহাসৰ এক সোণালী অধ্যায়। এই যুদ্ধ ১৬৭১ চনত আহোম আৰু মোগলৰ মাজত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত সংঘটিত হৈছিল। এই যুদ্ধত আহোম সৈন্যৰ সেনাপতি আছিল বীৰ লাচিত বৰফুকন আৰু মোগল সৈন্যৰ নেতৃত্ব দিছিল ৰামসিংহই। মোগলে এচুঙা আফুগুটি পঠিয়াই তেওঁলোকৰ সৈন্যৰ সংখ্যা বুজাব খুজিছিল যদিও লাচিতে বালি পঠিয়াই তাৰ প্ৰত্যুত্তৰ দিছিল। লাচিতৰ সুদক্ষ নেতৃত্ব, সুচিন্তিত আঁচনি আৰু অসমীয়া সৈন্যৰ অদম্য দেশপ্ৰেমৰ বাবে শৰাইঘাটৰ ৰণত মোগল শোচনীয়ভাৱে পৰাজিত হৈছিল।

OR

বিষয়: শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ

ন্যূনতম শব্দসংখ্যা: ২০০

আৰম্ভণি

​অসমৰ ইতিহাসৰ এক গৌৰৱোজ্জ্বল আৰু সোণালী অধ্যায় হৈছে ১৬৭১ চনত ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত সংঘটিত হোৱা ঐতিহাসিক শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ। এই যুদ্ধ আছিল আক্ৰমণকাৰী মোগল আৰু দেশপ্ৰেমী আহোম বাহিনীৰ মাজত হোৱা এক চূড়ান্ত জলযুদ্ধ। অসমৰ স্বাধীনতা আৰু সাৰ্বভৌমত্ব ৰক্ষাৰ বাবে আহোমসকলে সমগ্ৰ শক্তিৰে মোগলৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিছিল। ই কেৱল দুখন সেনাৰ মাজৰ যুদ্ধই নাছিল, ই আছিল অসমীয়া জাতিৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ মহাসংগ্ৰাম।

​যুদ্ধৰ পটভূমি আৰু কাৰণ

​মোগল সম্ৰাট ঔৰংজেৱৰ নিৰ্দেশত অম্বৰৰ ৰজা ৰামসিংহৰ নেতৃত্বত এক বিশাল মোগল সৈন্যবাহিনীয়ে অসম অধিকাৰ কৰিবলৈ আহিছিল। আনহাতে, আহোম স্বৰ্গদেউ চক্ৰধ্বজ সিংহই মোগলৰ অধীনতা অস্বীকাৰ কৰি গুৱাহাটী পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ দৃঢ়পৰিকল্পনা কৰে। তেওঁ আহোম সেনাৰ প্ৰধান সেনাপতি বা বৰফুকন হিচাপে বীৰ লাচিতক নিযুক্তি দিয়ে। লাচিত বৰফুকনে মোগলৰ শক্তিশালী অশ্বাৰোহী আৰু স্থলবাহিনীক পৰাস্ত কৰিবলৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ সংকীৰ্ণ অংশ শৰাইঘাটক যুদ্ধক্ষেত্ৰ হিচাপে বাছি লৈছিল।

​লাচিত বৰফুকনৰ ভূমিকা আৰু যুদ্ধৰ গতি

​শৰাইঘাটৰ যুদ্ধত লাচিত বৰফুকনৰ যুদ্ধকৌশল আৰু দেশপ্ৰেম আছিল অপূৰ্ব। যুদ্ধৰ পূৰ্বে লখিমপুৰৰ গড় নিৰ্মাণত গাফিলতি কৰাৰ বাবে তেওঁ নিজৰ মোমায়েকক "দেশতকৈ মোমাই ডাঙৰ নহয়" বুলি শিৰশ্চেদ কৰিছিল, যিয়ে সৈন্যসকলৰ মাজত তীব্ৰ দেশপ্ৰেম আৰু কৰ্তব্যবোধৰ সৃষ্টি কৰিছিল। যুদ্ধৰ চূড়ান্ত ক্ষণত লাচিত বৰফুকন তীব্ৰ জ্বৰত আক্ৰান্ত হৈছিল। তথাপিও তেওঁ বিচনাত পৰি থকাৰ পৰিৱৰ্তে নাও লৈ ৰণক্ষেত্ৰত জপিয়াই পৰে। সেনাপতিৰ এই অপূৰ্ব সাহস দেখি আহোম সৈন্যসকল দুগুণ উৎসাহেৰে জপিয়াই পৰে আৰু মোগল সেনাক দিশহাৰা কৰি পেলায়।

​ফলাফল আৰু সামৰণি

​আহোম সৈন্যৰ গেৰিলা যুদ্ধকৌশল (দগা যুদ্ধ) আৰু তীব্ৰ আক্ৰমণৰ সন্মুখত তিষ্ঠিব নোৱাৰি অৱশেষত মোগল বাহিনী সম্পূৰ্ণৰূপে পৰাস্ত হয় আৰু মানস নদীৰ পাৰলৈ পিছুৱাই যাবলৈ বাধ্য হয়। শৰাইঘাটৰ বিজয়ে মোগলৰ পূৱ ভাৰত বিজয়াভিযান চিৰদিনৰ বাবে স্তব্ধ কৰি দিলে। এই যুদ্ধই প্ৰমাণ কৰিলে যে অদম্য সাহস, সুশৃংখল পৰিকল্পনা আৰু দেশপ্ৰেমৰ আগত বিশাল সৈন্যবাহিনীও আঠঁ ল’বলৈ বাধ্য। বীৰ লাচিত বৰফুকন আৰু শৰাইঘাটৰ যুদ্ধ আজিও প্ৰতিগৰাকী অসমীয়াৰ বাবে বীৰত্ব আৰু জাতীয়তাবাদৰ চিৰন্তন প্ৰেৰণাৰ উৎস।

ঘ— প্ৰকল্প 

​১৯। বীৰ লাচিতৰ বিষয়ে পঢ়াৰ পাছত স্বদেশৰ প্ৰতি তুমি কেনেধৰণে দায়িত্ব পালন কৰিবা সেই বিষয়ে লিখা।

​উত্তৰঃ বীৰ লাচিত বৰফুকনৰ সাহস আৰু অদম্য দেশপ্ৰেমৰ বিষয়ে পঢ়াৰ পাছত স্বদেশৰ প্ৰতি মোৰ দায়িত্বসমূহ হ’ল—

​লাচিত বৰফুকনৰ দৰে সদায় নিজৰ দেশ আৰু জাতিৰ সুৰক্ষাৰ বাবে সাজু থাকিম।

​দেশৰ মংগলৰ বাবে নিজৰ স্বাৰ্থ ত্যাগ কৰি একতাৰে কাম কৰিবলৈ যত্ন কৰিম।

​সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক সমস্যাবোৰ সমাধানৰ বাবে একনিষ্ঠভাৱে কাম কৰি দেশৰ উন্নতি সাধন কৰিম।

​অতীতৰ বীৰসকলৰ আদৰ্শ আৰু ত্যাগৰ কাহিনী সমাজত প্ৰচাৰ কৰি সকলোৰে মাজত দেশপ্ৰেমৰ ভাৱ জগাই তুলিম।

​দেশৰ যিকোনো বিপদৰ সময়ত ধৈৰ্য আৰু নিৰ্ভীকতাৰে পৰিস্থিতিৰ মুখামুখি হ’বলৈ নিজকে প্ৰস্তুত কৰিম।

​২০। ভাৰতৰ স্বাধীনতা যুঁজাৰুসকলৰ নামৰ এখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰা।

​উত্তৰঃ ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত আত্মবলিদান দিয়া কেইগৰাকীমান উল্লেখযোগ্য যুঁজাৰুৰ নাম তলত দিয়া হ’ল:

​মহাত্মা গান্ধী

​সুভাষ চন্দ্ৰ বসু

​চৰ্দাৰ বল্লভভাই পেটেল

​ভগত সিং

​ৰাণী লক্ষ্মীবাই

​মংগল পাণ্ডে

​চন্দ্ৰশেখৰ আজাদ

​অসমৰ স্বাধীনতা যুঁজাৰু:

​মণিৰাম দেৱান

​কনকলতা বৰুৱা

​কুশল কোঁৱৰ

​পিয়লি ফুকন

​পভোগীবালা বৰুৱা