সুখ- অধ্যায় ১৪ - অসমীয়া

(ASSEB-I)

Assam State School Education Board

Formerly— Board of Secondary Education, Assam

CLASS : IX

SUBJECT : ASSAMESE (MIL)

Medium : Assamese

CHAPTER— 14

সুখ

প্ৰশ্নাৱলী

ভাব-বিষয়ক :

১। অতি চমু উত্তৰ দিয়া:

(ক) মানুহৰ সুখ-দুখৰ আচল কথা কি?

উত্তৰ: মানুহৰ নিজৰ 'মন'।

উত্তৰ: কবিৰ মতে মানুহৰ সুখ-দুখৰ আচল কাৰণ হ’ল মানুহৰ নিজৰ 'মন'। মনক সুস্থিৰ বা থিতাপি কৰি ৰাখিব পাৰিলেহে জীৱনত পৰম সন্তোষ লাভ কৰিব পাৰি।

উত্তৰ: কবি আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাৰ মতে মানুহৰ সুখ-দুখৰ আচল কাৰণ হ'ল মানুহৰ নিজৰ 'মন'। মনক নিয়ন্ত্ৰণ বা থিতাপি কৰি ৰাখিব পাৰিলে আৰু লোকৰ হিত সাধন কৰিলে পৰম সন্তোষ লাভ কৰিব পাৰি।

(খ) কেনেকুৱা ধৰণৰ ভাবে মানুহক তললৈ বুৰায় বুলি কবিয়ে কৈছে?

উত্তৰ: 'মই' আৰু 'মোৰ'।

উত্তৰ: 'মই' আৰু 'মোৰ' অৰ্থাৎ সংকীৰ্ণ স্বাৰ্থপৰতা আৰু মোহৰ জালে মানুহক জীৱন-যুদ্ধত তললৈ বুৰাই পেলায় বুলি কবিয়ে কৈছে।

(গ) নিস্বাৰ্থৰ বাট কেনেকুৱা?

উত্তৰ: অতি সুন্দৰ, মসৃণ আৰু আনন্দদায়ক।

উত্তৰ: নিস্বাৰ্থৰ বাটটো হৈছে অতি সুন্দৰ, মসৃণ আৰু আনন্দদায়ক। কবিয়ে ইয়াক 'সেন্দুৰীয়া আলি' য'ত সুগন্ধি ফুল ফুলি থাকে বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।

(ঘ) কবি আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাক কিয় 'ভাঙনি কোঁৱৰ' বুলি কোৱা হয়?

উত্তৰ: কাৰণ—ছাত্ৰাৱস্থাৰ পৰাই বহুতো ইংৰাজী কবিতা অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ (ভাঙনি) কৰিছিল।

উত্তৰ: কবি আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাই ছাত্ৰাৱস্থাৰ পৰাই বহুতো ইংৰাজী কবিতা অতি সুৱলা আৰু সাৱলীলভাৱে অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ (ভাঙনি) কৰিছিল। সেইবাবেই তেওঁক অসমীয়া সাহিত্যত 'ভাঙনি কোঁৱৰ' আখ্যা দিয়া হৈছে।

(ঙ) কাক আপোন কৰিব পাৰিলে সংসাৰত দুখ নাই বুলি কবিয়ে ব্যক্ত কৰিছে?

উত্তৰ: এই পৃথিৱীৰ সকলো নৰ-নাৰী বা পৰ।

উত্তৰ: এই পৃথিৱীৰ সকলো নৰ-নাৰী বা পৰক আপোন কৰি ল'ব পাৰিলে সংসাৰত কোনো দুখ নাই বুলি কবিয়ে ব্যক্ত কৰিছে।

(চ) কবিৰ মতে প্ৰকৃত সুখ কেনেকৈ পাব পাৰি?

উত্তৰ: নিজৰ স্বাৰ্থ বলিদান দি, লোকৰ হিত সাধন কৰি, আনৰ দুখত সমভাগী হৈ।

উত্তৰ: কবিৰ মতে নিজৰ স্বাৰ্থ বলিদান দি, লোকৰ হিত সাধন কৰি, আনৰ দুখত সমভাগী হৈ আৰু মানবীয় সেৱাক জীৱনৰ ব্ৰত হিচাপে গ্ৰহণ কৰিলে প্ৰকৃত সুখ পাব পাৰি।

২। কবিতাটোৰ মূল কথাখিনি নিজৰ ভাষাত লিখা।

উত্তৰ: 'সুখ' কবিতাটোৰ জৰিয়তে কবি আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাই প্ৰকৃত সুখৰ সংজ্ঞা আৰু ইয়াৰ প্ৰাপ্তিৰ পথ অতি সুন্দৰকৈ দাঙি ধৰিছে। সংসাৰত মানুহে সুখ বিচাৰি হাবাথুৰি খায় যদিও প্ৰকৃত সুখৰ সন্ধান নাপায়। ইয়াৰ কাৰণ হ'ল মানুহৰ অতিমাত্ৰা স্বাৰ্থপৰতা।

কবিয়ে কৈছে যে আমাৰ জীৱনটো কেৱল নিজৰ বাবে নহয়। যদি আমি আনৰ অভাৱ-অনাটন আৰু দুখত নিজৰ হিয়া গলাই দিব পাৰোঁ, তেতিয়াহে সংসাৰখন সুখৰ ঠাই হৈ পৰিব। এই পৃথিৱীৰ সকলো মানুহেই এক পৰম পিতা (ঈশ্বৰ)ৰ সন্তান। গতিকে কোনেও কাৰো পৰ নহয়। কেৱল নিজৰ বাবে জীয়াই থকা 'গাই-গোটা পেটে ভঁৰাল' মনোভাৱটো ত্যাগ কৰি মানুহৰ সেৱাত ব্ৰতী হ’ব লাগে। 'মই' আৰু 'মোৰ' নামৰ মোহৰ জালে মানুহক ধ্বংসৰ পথলৈ লৈ যায়। স্বাৰ্থৰ বাটে মানুহক কেৱল যন্ত্ৰণা দিয়ে, আনহাতে নিস্বাৰ্থৰ বাটে জীৱনলৈ প্ৰকৃত আনন্দ আৰু বিশ্বপ্ৰেম কঢ়িয়াই আনে। মনক সুস্থিৰ ৰাখি বিশ্বপ্ৰেমেৰে উদ্বুদ্ধ হ'ব পাৰিলেই মানুহৰ সুখৰ কেতিয়াও ওৰ নপৰে।

৩। ব্যাখ্যা কৰা:

(ক) অকল নিজৰ নিমিত্তে নহয়

আমাৰ জীৱন ভাই,

পৰৰ কাৰণে খাটিব পাৰিলে

সংসাৰ সুখৰ ঠাই।

উত্তৰ:

উৎস: উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথি 'অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা (নতুন)'ৰ অন্তৰ্গত ভাঙনি কোঁৱৰ আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত 'সুখ' নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।

প্ৰসংগ: এই কবিতাফাঁকিৰ জৰিয়তে কবিয়ে পৰোপকাৰ আৰু নিস্বাৰ্থ সেৱাৰ দ্বাৰা কেনেকৈ সংসাৰখনক সুখময় কৰি তুলিব পাৰি, সেই বিষয়ে প্ৰকাশ কৰিছে।

বাখ্যা: পৃথিৱীত প্ৰতিজন মানুহেই সুখ বিচাৰে। কিন্তু বেছিভাগ মানুহেই কেৱল নিজৰ সুখ-স্বাচ্ছন্দ্যৰ বাবে ব্যস্ত থাকে। কবিয়ে সোঁৱৰাই দিছে যে মানৱ জীৱন কেৱল নিজৰ স্বাৰ্থ পূৰণৰ বাবে নহয়। মানুহ সামাজিক জীৱ। গতিকে সমাজৰ আন লোকৰ কল্যাণৰ বাবে শ্ৰম কৰাটো আমাৰ কৰ্তব্য। যেতিয়া এজন মানুহে নিজৰ কথা পাহৰি পৰৰ উপকাৰৰ বাবে খাটিবলৈ শিকে, তেতিয়া তেওঁ মানসিক তৃপ্তি লাভ কৰে। পৰোপকাৰৰ এই মহৎ গুণটোৱেই এই দুখময় সংসাৰখনক সুখৰ স্বৰ্গলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিব পাৰে।

(খ) গাই-গোটা পেটে ভঁৰাল নহবা

লোকৰ দুখলৈ চোৱা,

মানুহৰ সেৱা মানুহৰ পূজা

পৱিত্ৰ বৰত লোৱা।

উত্তৰ:

উৎস: উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ ভাঙনি কোঁৱৰ আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত 'সুখ' নামৰ কবিতাটোৰ পৰা গ্ৰহণ কৰা হৈছে।

প্ৰসংগ: মানৱ সেৱাই যে ঈশ্বৰৰ প্ৰকৃত পূজা আৰু স্বাৰ্থপৰতা ত্যাগ কৰাই যে মানুহৰ ধৰ্ম হ'ব লাগে, তাকেই কবিয়ে ইয়াত ব্যক্ত কৰিছে।

ব্যাখ্যা: 'গাই-গোটা পেটে ভঁৰাল' মানে হ’ল কেৱল নিজৰ স্বাৰ্থৰ কথা চিন্তা কৰা ব্যক্তি। কবিয়ে মানুহক এনে সংকীৰ্ণ মনোভাৱ পৰিত্যাগ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে। আমাৰ চৌপাশে থকা আৰ্তজনৰ দুখ-বেদনাৰ প্ৰতি আমি চকু দিয়া উচিত। কবিয়ে মানৱ সেৱাক আটাইতকৈ পৱিত্ৰ ব্ৰত বা ধৰ্ম বুলি অভিহিত কৰিছে। মানুহক সেৱা কৰাটোৱেই ভগৱানক পূজা কৰাৰ সমকক্ষ। সমাজৰ দুখীয়া, নিচলা লোকক সহায় কৰিলেহে জীৱন সাৰ্থক হয় আৰু মন পৱিত্ৰ হয়।

(গ) স্বাৰ্থৰ বাটে দুখৰ কাঁইট

খোজেপটি বিন্ধে হুলে,

নিস্বাৰ্থৰ বাট সেন্দুৰীয়া আলি

সুগন্ধি কুসুম ফুলে।

উত্তৰ:

উৎস: উদ্ধৃত চৰণকেইটা আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ ভাঙনি কোঁৱৰ আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাৰ 'সুখ' নামৰ কবিতাটোৰ পৰা উদ্ধৃত কৰা হৈছে।

প্ৰসংগ: স্বাৰ্থপৰতাৰ ভয়াৱহতা আৰু নিস্বাৰ্থ জীৱনৰ সৌন্দৰ্যৰ মাজত থকা পাৰ্থক্য কবিয়ে এই ফাঁকি কবিতাৰে দেখুৱাইছে।

ব্যাখ্যা: কবিয়ে স্বাৰ্থপৰ জীৱনটোক এটা কাইঁটীয়া বাটৰ লগত তুলনা কৰিছে। স্বাৰ্থপৰ মানুহে খোজ কাঢ়োঁতে প্ৰতিটো খোজতে যিদৰে কাঁইটে বিন্ধে, ঠিক তেনেদৰে জীৱনৰ প্ৰতিটো ক্ষণতে ঈৰ্ষা, দুশ্চিন্তা আৰু মানসিক অশান্তিৰ সন্মুখীন হ'বলগীয়া হয়। ইয়াৰ বিপৰীতে, যিজন ব্যক্তি নিস্বাৰ্থ, তেওঁৰ জীৱনৰ বাটটো 'সেন্দুৰীয়া আলি' অৰ্থাৎ অতি মসৃণ আৰু সুন্দৰ হৈ পৰে। নিস্বাৰ্থভাৱে কাম কৰিলে সমাজত মৰম, আদৰ আৰু সন্মান পোৱা যায়, যিটো কবিয়ে সুগন্ধি ফুল ফুলাৰ লগত তুলনা কৰিছে। নিস্বাৰ্থ জীৱনেই হ’ল প্ৰকৃত সুখৰ আচল ঠিকনা।

ভাষা-বিষয়ক :

১। উদাহৰণটো চাই বাকীকেইটা কৰা :

উদাহৰণ:

আপোন → পৰ

দুখ → সুখ

স্বাৰ্থ → পৰাৰ্থ / নিস্বাৰ্থ

অভাৱ → প্ৰাচুৰ্য

সন্তোষ → অসন্তোষ

হাঁহি → কান্দোন

২। উদাহৰণটো চাই বাকীকেইটা কৰা :

উদাহৰণ:

সামৰথ → সামৰ্থ্য

ধৰম → ধৰ্ম

কৰম → কৰ্ম

বিৰিখ → বৃক্ষ

যতন → যত্ন

মুকুতি → মুক্তি

কবি পৰিচয়

আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা (১৮৭৪-১৯৩৯):

জন্ম ও কৰ্মজীৱন: ১৮৭৪ চনত তেজপুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালা অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ জোনাকী যুগৰ এজন বিশিষ্ট কাণ্ডাৰী আছিল। পেচাগত জীৱনত তেওঁ আৰক্ষী বিভাগৰ এজন উচ্চপদস্থ বিষয়া (পুলিচ অধীক্ষক) আছিল।

উপাধি: ছাত্ৰাৱস্থাৰ পৰাই সাহিত্য চৰ্চা কৰা আগৰৱালাই কেইবাটাও প্ৰখ্যাত ইংৰাজী কবিতা অসমীয়া ভাষালৈ অতি সুৱলাকৈ অনুবাদ কৰিছিল। তেওঁৰ এই অনন্য অনুবাদ শৈলীৰ বাবে তেওঁক অসমীয়া সাহিত্যত 'ভাঙনি কোঁৱৰ' উপাধিৰে বিভূষিত কৰা হয়।

উল্লেখযোগ্য পুথি: তেওঁৰ ৰচিত প্ৰধান পুথিসমূহৰ ভিতৰত 'কোমল পাঠ', 'আদি পাঠ', আৰু 'জিলিকণি' (কবিতা পুথি) অন্যতম।

উৎস: পাঠ্যপুথিত সন্নিৱিষ্ট 'সুখ' কবিতাটো তেওঁৰ বিখ্যাত কবিতা পুথি 'জিলিকনি'ৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা হৈছে। ১৯৩৯ চনত এইজনা মহান সাহিত্যিকৰ মৃত্যু হয়।

পাঠৰ মূলভাব

'সুখ' কবিতাটোৰ মূলভাৱ হ’ল— প্ৰকৃত সুখ বস্তুবাদী বা জাগতিক ভোগ-বিলাসৰ মাজত নাথাকে, বৰঞ্চ ই মানুহৰ নিস্বাৰ্থ মনোভাৱ আৰু পৰোপকাৰৰ মাজতহে নিহিত থাকে। মানুহে যেতিয়ালৈকে কেৱল 'মই' আৰু 'মোৰ' বুলি স্বাৰ্থপৰ জীৱন যাপন কৰিব, তেতিয়ালৈকে সুখ পোৱা অসম্ভৱ। পৃথিৱীৰ সকলো মানুহেই এজন ঈশ্বৰৰে সন্তান, গতিকে কোনো পৰ নহয়। স্বাৰ্থপৰ মানুহৰ জীৱন কাইঁটীয়া বাটৰ দৰে যন্ত্ৰণাদায়ক হয়, কিন্তু নিস্বাৰ্থ লোকৰ জীৱন সুগন্ধি ফুলেৰে ভৰা সেন্দুৰীয়া আলিৰ দৰে সুখময়। মানৱ সেৱাক জীৱনৰ পৰম ধৰ্ম হিচাপে গ্ৰহণ কৰিলে সংসাৰৰ পৰা দুখ আঁতৰি যায় আৰু চিৰন্তন সুখ লাভ কৰিব পাৰি।

পৰীক্ষাত সঘনাই অহা প্রশ্নোত্তৰ

প্ৰশ্ন ১: আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাক কি উপাধিৰে জনা যায়?

উত্তৰ: আনন্দ চন্দ্ৰ আগৰৱালাক 'ভাঙনি কোঁৱৰ' উপাধিৰে জনা যায়।

প্ৰশ্ন ২: 'সুখ' কবিতাটো কবিৰ কোনখন কবিতা পুথিৰ পৰা লোৱা হৈছে?

উত্তৰ: 'সুখ' কবিতাটো কবিৰ 'জিলিকনি' নামৰ কবিতা পুথিখনৰ পৰা লোৱা হৈছে।

প্ৰশ্ন ৩: কবিয়ে কাক 'দিন-কণা' বুলি অভিহিত কৰিছে?

উত্তৰ: সুখ নিজৰ হাতৰ ওচৰতে থকাৰ পিছতো যিসকল স্বাৰ্থপৰ মানুহে তাক নেদেখি সুখ বিচাৰি সংসাৰত হাবাথুৰি খাই ফুৰে, তেওঁলোকক কবিয়ে 'দিন-কণা' বুলি কৈছে।

প্ৰশ্ন ৪: 'পৰম পিতা' বুলিলে কাক বুজোৱা হৈছে?

উত্তৰ: 'পৰম পিতা' বুলিলে সমগ্ৰ সৃষ্টিৰ স্ৰষ্টা ভগৱান বা ঈশ্বৰক বুজোৱা হৈছে।

অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ সংক্ষিপ্ত প্রশ্নোত্তৰ

প্ৰশ্ন ১: 'গাই-গোটা পেটে ভঁৰাল' ফকৰা যোজনাটিৰ অৰ্থ কি?

উত্তৰ: ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল— কেৱল নিজৰ স্বাৰ্থ আৰু উদৰ পূৰণৰ কথা চিন্তা কৰা অত্যন্ত স্বাৰ্থপৰ ব্যক্তি।

প্ৰশ্ন ২: কাৰ পাছে পাছে সুখ ঘূৰি ফুৰে?

উত্তৰ: যিয়ে নিজৰ স্বাৰ্থ বলিদান দি পৰৰ হিতৰ বাবে কাম কৰিব পাৰে, সুখ তেওঁৰ পাছে পাছে ঘূৰি ফুৰে।

প্ৰশ্ন ৩: কবিয়ে সমগ্ৰ পৃথিৱীখনক কিহৰ লগত তুলনা কৰিছে?

উত্তৰ: কবিয়ে সমগ্ৰ পৃথিৱীখনক আমাৰ নিজৰ 'ঘৰ'ৰ লগত তুলনা কৰিছে।

প্ৰশ্ন ৪: শব্দাৰ্থ লিখা: তৰী, ওৰ, হিত।

উত্তৰ:

তৰী → নাও বা নৌকা।

ওৰ → শেষ বা অন্ত।

হিত → কল্যাণ বা মঙ্গল।

বহল প্রশ্নোত্তৰ

প্ৰশ্ন ১: 'সুখ দুখৰ মনেই কাৰণ, মনক ৰাখিবা থিত'— কবিতাংশৰ পোহৰত মনৰ গুৰুত্ব সম্পৰ্কে আলোচনা কৰা।

উত্তৰ: 'সুখ' কবিতাটোত কবিয়ে মানুহৰ মানসিক স্থিতিৰ ওপৰত বিশেষ গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। সুখ বা দুখ কোনো বাহ্যিক বস্তু নহয়, ই সম্পূৰ্ণৰূপে মানুহৰ মনৰ এক অনুভৱহে।

মানুহৰ মনটো যদি চঞ্চল আৰু স্বাৰ্থপৰ হয়, তেন্তে তেওঁ যিমানেই ধন-সম্পদ আহৰণ নকৰক কিয়, কেতিয়াও সুখী হ'ব নোৱাৰে। কাৰণ স্বাৰ্থৰ বাটে মানুহৰ মনত হিংসা আৰু অসন্তোষ বৃদ্ধি কৰে। আনহাতে, মনক যদি সংযত বা 'থিত' কৰি ৰাখিব পাৰি আৰু ভগৱানৰ প্ৰতি বিশ্বাস ৰাখি লোকৰ কল্যাণ সাধন কৰিব পাৰি, তেন্তে কম সম্পদৰ মাজতো পৰম সন্তোষ লাভ কৰিব পাৰি। মনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিব পাৰিলেহে মানুহে লোভ-মোহৰ পৰা মুক্ত হৈ নিস্বাৰ্থভাৱে সমাজৰ সেৱা কৰিব পাৰে। সেইবাবেই কবিয়ে মনক সুস্থিৰ ৰাখিবলৈ উপদেশ দিছে।

প্ৰশ্ন ২: কবিয়ে কবিতাটিত বিশ্বপ্ৰেমৰ ভাব কেনেকৈ প্ৰকাশ কৰিছে বুজাই লিখা।

উত্তৰ: কবিয়ে 'সুখ' কবিতাটিত কেৱল ব্যক্তিগত সুখৰ কথা কোৱা নাই, বৰঞ্চ ইয়াত এক উদাৰ বিশ্বপ্ৰেমৰ বাৰ্তা বিলোৱা হৈছে। কবিৰ মতে, এই পৃথিৱীত জন্ম লোৱা সকলো নৰ-নাৰীয়েই সেই একেজন পৰম পিতা অৰ্থাৎ ঈশ্বৰৰে সন্তান। গতিকে সমগ্ৰ মানৱজাতি আমাৰ ভাই-ভনী আৰু এই বিশাল পৃথিৱীখন আমাৰ উমৈহতীয়া ঘৰ।

যেতিয়া মানুহৰ মনৰ পৰা 'মই' আৰু 'মোৰ' বা 'আপোন' আৰু 'পৰ' ভাব আঁতৰি যাব, তেতিয়া সমগ্ৰ বিশ্বৰ প্ৰতি অন্তৰত প্ৰেম জাগ্ৰত হ’ব। আনৰ দুখত সমভাগী হোৱা, আনৰ চকুপানী মচি দিয়া আৰু মানৱ সেৱাক ঈশ্বৰৰ পূজা বুলি গণ্য কৰাটোৱেই হৈছে বিশ্বপ্ৰেমৰ মূল আধাৰ। এই বিশ্বপ্ৰেমেৰে উদ্বুদ্ধ হোৱা নিস্বাৰ্থ মানুহজনৰ জীৱনত সুখৰ কেতিয়াও ওৰ নপৰে বুলি কবিয়ে অতি সুন্দৰকৈ প্ৰকাশ কৰিছে।