যুঁজ - অধ্যায় ১১ - অসমীয়া - নৱম শ্ৰেণী

(ASSEB-I)

Assam State School Education Board

Formerly— Board of Secondary Education, Assam 

CLASS : IX

SUBJECT : ASSAMESE (MIL) 

Medium : Assamese

CHAPTER— 11

যুঁজ

প্ৰশ্নাৱলী

ভাব-বিষয়ক প্ৰশ্নোত্তৰ

​১। অতি চমুকৈ উত্তৰ লিখা:

​(ক) কাৰ বেগৰ পৰা টকা চুৰ হৈছিল?

উত্তৰ: প্ৰশান্তৰ। 

OR

উত্তৰ: প্ৰশান্তৰ বেগৰ পৰা টকা চুৰ হৈছিল।

​(খ) সিদ্ধার্থহঁতৰ শ্ৰেণী শিক্ষকগৰাকীৰ নাম কি?

উত্তৰ: মহেন্দ্ৰ। 

OR

উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থহঁতৰ শ্ৰেণী শিক্ষকগৰাকীৰ নাম মহেন্দ্ৰ মাষ্টৰ।

​(গ) নির্মলে কাক বিচাৰি দোকানখনলৈ গৈছিল?

উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থক।

OR

উত্তৰ: নিৰ্মলে সিদ্ধাৰ্থক বিচাৰি পাণ দোকানখনলৈ গৈছিল।

​(ঘ) সিদ্ধার্থই পেঞ্চিলবক্সত কি সাঁচি থৈছিলে?

উত্তৰ: চকলেটৰ কাগজ, নিষিদ্ধ ড্ৰাগছৰ কানি, ছিগাৰেট আৰু গুড়ি টেবলেটবোৰ। 

OR

উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থই প্ৰথমতে পেঞ্চিলবক্সত দেউতাকে দিয়া চকলেটৰ কাগজবোৰ সাঁচি থৈছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত তাত নিষিদ্ধ ড্ৰাগছৰ কানি, ছিগাৰেট আৰু গুড়ি টেবলেটবোৰ সাঁচি থৈছিল।

​(ঙ) নির্মলে কিয় বহুদিনৰ বাবে বাহিৰলৈ যাবলগীয়া হৈছিল?

উত্তৰ: চিকিৎসাৰ বাবে। 

OR

উত্তৰ: নিৰ্মলৰ দেহত এক জটিল ৰোগ ধৰা পৰিছিল আৰু সেই ৰোগৰ চিকিৎসাৰ বাবে সি বহুদিনৰ বাবে বাহিৰলৈ যাবলগীয়া হৈছিল।

​২। তলৰ প্ৰশ্নবোৰৰ উত্তৰ দিয়া:

​(ক) সিদ্ধার্থই কিয় প্ৰশান্তৰ বেগৰ পৰা পইচা চুৰ কৰিছিল?

উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থ ড্ৰাগছৰ নিচাত সম্পূৰ্ণৰূপে আসক্ত হৈ পৰিছিল। ড্ৰাগছ কিনিবলৈ তাক বহুত পইচাৰ প্ৰয়োজন হৈছিল। মাকৰ হাত খৰচ আৰু অসাবধানতাৰে থোৱা পইচাৰে নিচাৰ সামগ্ৰী কিনিবলৈ নাটনি হোৱাত সি নিচাৰ তীব্ৰ তাড়নাত সহপাঠী প্ৰশান্তৰ বেগৰ পৰা পইচা চুৰ কৰিছিল।

​(খ) কি কি কাৰণত সিদ্ধার্থ নিচাসক্ত হৈ পৰিছিল?

উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থৰ নিচাসক্ত হৈ পৰাৰ মূল কাৰণ আছিল তাৰ ঘৰুৱা পৰিৱেশ আৰু মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদ। সৰুৰে পৰা মাক-দেউতাকৰ কাজিয়া-প্ৰতিবাদ দেখি ডাঙৰ হোৱা সিদ্ধাৰ্থৰ মনটো মাক-দেউতাকৰ এৰাএৰি হোৱাৰ পিছত তীব্ৰ একাকীত্ব আৰু শূন্যতাৰে ভৰি পৰিছিল। মৰম আৰু আশ্ৰয়হীন হৈ ঘূৰি ফুৰোঁতে সি এজন পাণদোকানীৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে। দোকানীজনে প্ৰথমতে তাক দুখ কমোৱাৰ প্ৰলোভন দি ছিগাৰেট খাবলৈ দিয়ে। লাহে লাহে সেই ছিগাৰেটত থকা নিষিদ্ধ ড্ৰাগছৰ প্ৰতি সিদ্ধাৰ্থ আসক্ত হৈ পৰে।

​(গ) নির্মলে সিদ্ধার্থক বিচাৰি কিয় পাণদোকানখনলৈ গৈছিল?

উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থই প্ৰশান্তৰ বেগৰ পৰা পইচা চুৰ কৰাৰ পিছত প্ৰায় এসপ্তাহ স্কুললৈ অহা নাছিল। নিৰ্মলে বুজি পাইছিল যে তাৰ আপোন বন্ধুজন কোনোবা এক ৰহস্যময় অন্ধকাৰ জগতত হেৰাই যাবলৈ ধৰিছে। বন্ধু হিচাপে নিজৰ দায়িত্ববোধৰ বাবে আৰু সিদ্ধাৰ্থৰ এই সমস্যাক বুজি তাক পোহৰৰ বাটলৈ ওভতাই আনিবলৈকে নিৰ্মলে তাক বিচাৰি পাণদোকানখনলৈ গৈছিল।

​(ঘ) সিদ্ধার্থই প্ৰথমতে কিয় নিৰ্মলৰ মুখামুখি হ'ব খোজা নাছিল?

উত্তৰ: নিৰ্মলৰ ব্যৱহাৰ আৰু তাৰ আন্তৰিকতাপূৰ্ণ কথাবোৰে সিদ্ধাৰ্থৰ যন্ত্ৰণাদগ্ধ বুকুত এক প্ৰৱল প্ৰতিৰোধ আৰু কঁপনিৰ সৃষ্টি কৰিছিল। মহেন্দ্ৰ মাষ্টৰৰ দৰে কঠোৰ শিক্ষকৰ চকুৰ চকুত থৈ প্ৰত্যুত্তৰ দিয়াটো সিদ্ধাৰ্থৰ বাবে সহজ আছিল, কিন্তু নিৰ্মলৰ চকুত থকা নিঃস্বাৰ্থ মৰম আৰু সহানুভূতিৰ মুখামুখি হোৱাৰ মানসিক প্ৰস্তুতি সিদ্ধাৰ্থৰ নাছিল। নিজৰ অপৰাধবোধ আৰু অস্বস্তিকৰ মৌনতাৰ বাবেই সি প্ৰথমতে নিৰ্মলৰ মুখামুখি হ'ব খোজা নাছিল।

​(ঙ) নির্মলৰ জটিল ৰোগৰ কথা জানি সিদ্ধার্থই কি কৈছিল?

উত্তৰ: নিৰ্মলৰ জটিল ৰোগৰ আকস্মিক খবৰটো শুনি সিদ্ধাৰ্থ প্ৰথমতে নিৰ্বাক আৰু নিস্পন্দ হৈ পৰিছিল। তাৰ পিছত নিৰ্মলে যেতিয়া তাক কোনো কাৰণতে আৰু পাণদোকানলৈ নাযাবলৈ অনুৰোধ কৰিলে, তেতিয়া সিদ্ধাৰ্থৰ বুকুখন মোচৰ খাই উঠিছিল। সি নিৰ্মলৰ হাতখন খামুচি ধৰি সেপ ঢুকি ক'লে যে সি ড্ৰাগছ এৰিবলৈ নিশ্চয় চেষ্টা কৰিব আৰু নিৰ্মল চকুৰ সন্মুখত নাথাকিলেও তাৰ বুকুৰ ভিতৰৰ পৰাই তাক সদায় বেয়া কাম কৰিবলৈ বাধা দি থাকিব।

​৩। 'তোৰ কি হৈছে, মোক ক'বই লাগিব সিদ্ধার্থ' — নিৰ্মলৰ এই কথাখিনিয়ে সিদ্ধার্থক কেনেকৈ প্ৰভাৱিত কৰিছিল?

​উত্তৰ: নিৰ্মলৰ এই মৰম আৰু দায়িত্ববোধ সনা কথাষাৰে সিদ্ধাৰ্থৰ অন্তৰাত্মাক জোকাৰি গৈছিল। মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদৰ পিছত সিদ্ধাৰ্থৰ জীৱনৰ পৰা এনেদৰে আধিকাৰিকভাৱে মৰম কৰা মানুহবোৰ আঁতৰি গৈছিল। সেয়ে নিৰ্মলৰ এই আহ্বান তাৰ যন্ত্ৰণাদগ্ধ বুকুৰ মাজত এক শান্তিৰ সংগীত হৈ বাজি ৰৈছিল। এই কথাষাৰে তাক ইমান গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছিল যে সি ড্ৰাগছৰ দোকানখনলৈ যোৱা বন্ধ কৰি দিছিল আৰু তাৰ মনত পুৰণি বিষাদৰ ঠাইত এক নতুন আত্মোপলব্ধিৰ সৃষ্টি হৈছিল। সি বিছনাত অকলশৰে থাকোঁতেও নিৰ্মলৰ এই বাক্যষাৰে তাৰ নিঃসংগ জগতখনক পোহৰাই তুলিছিল।

​৪। সিদ্ধার্থই কিয় নিঃসংগতাত ভুগিছিল বুজাই লিখা।

​উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থৰ নিঃসংগতাৰ মূল কাৰণ আছিল তাৰ ভাগি যোৱা পৰিয়ালটো। সি বুজা হোৱাৰে পৰা ঘৰত মাক-দেউতাকৰ মাজত কেৱল দুৰ্বাদল কাজিয়া, চিঞৰ-বাখৰ আৰু গালি-গালাজহে দেখিছিল। এই শ্বাসৰুদ্ধকৰ পৰিৱেশে তাৰ কোমল মনটোক ক্ষত-বিক্ষত কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত দেউতাকে সিহঁতক এৰি থৈ গুচি যায়। মাক নিজৰ জগতত ব্যস্ত থকাৰ বাবে সিদ্ধাৰ্থৰ প্ৰতি মাকৰ মনোযোগ একেবাৰে কমি গৈছিল। দেউতাকৰ সঘন অনুপস্থিতি আৰু মাকৰ উদাসীনতাই সিদ্ধাৰ্থৰ বুকুত এক পাৰাপাৰহীন শূন্যতা আৰু তীব্ৰ নিঃসংগতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল।

​৫। নির্মলে কেনেদৰে সিদ্ধার্থক ভুল বাটৰ পৰা আঁতৰাই আনিছিল বিৱৰি লিখা।

​উত্তৰ: নিৰ্মলে সিদ্ধাৰ্থক কোনো গালি-গালাজ বা শাস্তিৰ ভয় দেখুৱাই নহয়, বৰং মৰম, সহানুভূতি আৰু বন্ধুত্বৰ হাত আগবঢ়াই ভুল বাৰ্তৰ পৰা আঁতৰাই আনিছিল। সিদ্ধাৰ্থই স্কুলত চুৰি কৰি স্কুললৈ নহা হোৱাত নিৰ্মলে নিজৰ জীৱনৰ বিপদলৈকো ভ্ৰূক্ষেপ নকৰি তাক বিচাৰি কুখ্যাত পাণদোকানখনলৈ গৈছিল। দোকানৰ গুণ্ডাৰ হাতত মাৰ খাই নাক ফাটি তেজ ওলোৱাৰ পিছতো নিৰ্মলে কেৱল সিদ্ধাৰ্থৰ কুশলহে কামনা কৰিছিল। সি সিদ্ধাৰ্থক প্ৰকৃতি, কিতাপ আৰু গানৰ সুন্দৰ জগতখনৰ কথা সোঁৱৰাই দি বুজাইছিল যে জীৱনটো এক যুঁজ আৰু ইয়াক পলাই নহয়, নিয়মৰ মাজেৰে যুঁজিব লাগে। শেষত নিৰ্মলে নিজৰ জটিল ৰোগৰ কথা প্ৰকাশ কৰি সিদ্ধাৰ্থৰ পৰা ড্ৰাগছ ত্যাগ কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি আদায় কৰে আৰু তাক অনুভৱ ছাৰৰ সহায় লোৱাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে। এইদৰে নিৰ্মলৰ নিঃস্বাৰ্থ মৰমে সিদ্ধাৰ্থক অন্ধকাৰৰ পৰা পোহৰলৈ ঘূৰাই আনে।

​৬। 'তাৰ দৰে ল'ৰাৰ কথাৰ উত্তৰ দিব নোৱাৰি; অস্বস্তিকৰ মৌনতাৰ মাজত মাথোঁ ছট্‌ফটাবহে পাৰি' — কথাষাৰৰ অন্তর্নিহিত ভাব বিশ্লেষণ কৰা।

​উত্তৰ: কথাষাৰৰ দ্বাৰা গল্পকাৰে উদণ্ড আৰু বিদ্ৰোহী ছাত্ৰৰ মানসিকতাৰ ওপৰত নিঃস্বাৰ্থ মৰম আৰু সঁচা সহানুভূতিৰ প্ৰভাৱক বিশ্লেষণ কৰিছে। সিদ্ধাৰ্থ আছিল এজন বেপৰোৱা আৰু খিংখিঙীয়া ল'ৰা। শ্ৰেণী শিক্ষক মহেন্দ্ৰ মাষ্টৰে যেতিয়া তাক চোৰ বুলি কৰ্কশ মাতেৰে গালি পাৰিছিল, তেতিয়া সি চকুৰ চকুত থৈ প্ৰত্যাহ্বান জনাব পাৰিছিল, কাৰণ ক্ৰোধৰ উত্তৰ ক্ৰোধেৰে দিয়াটো সহজ। কিন্তু নিৰ্মলে যেতিয়া কোনো খং নকৰি অত্যন্ত কোমলতা আৰু আন্তৰিকতাৰে তাৰ সমস্যাটো জানিব বিচাৰিলে, তেতিয়া সিদ্ধাৰ্থ সম্পূৰ্ণৰূপে নিৰস্ত্ৰ হৈ পৰিল। নিৰ্মলৰ চকুত কোনো ঘৃণা নাছিল, আছিল কেৱল বন্ধুক হেৰুৱাই পেলোৱাৰ দুখ। এনে নিঃস্বাৰ্থ মৰমৰ সন্মুখত অপৰাধীৰ নিজৰ ভুলবোৰ ধৰা পৰে আৰু তেতিয়া যুক্তিৰে কথা কোৱাৰ কোনো উপায় নাথাকে। কেৱল এক গভীৰ অপৰাধবোধ আৰু অস্বস্তিকৰ মৌনতাৰ মাজত ছটফটাব লগা হয়।

​৭। 'হাঁহিব নোৱাৰি, খেলিব নোৱাৰি, শুব নোৱাৰি-ইমানেই তীব্র সেই শূন্যতাৰ ভাৰ-দুখৰ দাহন' — কথাষাৰ কাৰ বিষয়ে আৰু কিয় কোৱা হৈছে বুজাই লিখা।

​উত্তৰ: কথাষাৰ গল্পটোৰ অন্যতম মূল চৰিত্ৰ সিদ্ধাৰ্থৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে।

মাক-দেউতাকৰ মাজৰ বিচ্ছেদৰ পিছত সিদ্ধাৰ্থৰ জীৱনলৈ যি চৰম একাকীত্ব নামি আহিছিল, সেই প্ৰসংগত এই কথাষাৰ কোৱা হৈছে। দেউতাকে ঘৰ এৰি যোৱাৰ পিছত মাজে মাজে তাক স্কুলৰ উচৰত লগ কৰি চকলেট দিছিল। কিন্তু সেই চকলেটে তাৰ মনৰ অভাৱ পূৰণ কৰিব পৰা নাছিল, বৰং দেউতাকৰ অনুপস্থিতিৰ দুখটোহে বেছিকৈ সোঁৱৰাই দিছিল। মাকৰো তাৰ প্ৰতি কোনো কাণসাৰ নাছিল। ঘৰখনৰ এই মৃত্যুশীতল নিৰ্জনতা আৰু অভিভাৱকৰ মৰমৰ অভাৱে কিশোৰ সিদ্ধাৰ্থৰ কোমল বুকুত এক তীব্ৰ শূন্যতাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। এই মানসিক যন্ত্ৰণা ইমান অসহ্য আছিল যে সি স্বাভাৱিক শিশুৰ দৰে হাঁহিব, খেলিব বা শান্তিপূৰ্ণভাৱে শুব পৰা নাছিল।

​৮। সিদ্ধার্থই কিহৰ তাড়নাত মাকৰ খাৰুযোৰ চুৰ কৰিছিল আৰু পাছত তাৰ কিয় অন্তর্দ্বন্দ হৈছিল বুজাই লিখা।

​উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থ ড্ৰাগছৰ নিচাত তীব্ৰভাৱে আসক্ত হৈ পৰিছিল। প্ৰথমতে দোকানীজনে তাক বিনামূলীয়া ছিগাৰেট দিছিল যদিও পিছলৈ নিষিদ্ধ ড্ৰাগছৰ অধিক দাম আৰু পুলিচৰ ঝামেলাৰ দোহাই দি পইচা অবিহনে বস্তু নিদিয়া হ'ল। নিচাৰ তীব্ৰ হেঁচাত আৰু সামগ্ৰীখিনি পাবলৈ ব্যাকুল হৈ পৰি সিদ্ধাৰ্থই ঘৰত মাকৰ খাৰুযোৰ চুৰ কৰি আনি দোকানীজনক দিছিল।

খাৰুযোৰ চুৰ কৰি দিয়াৰ পিছত তাৰ মনত এক তীব্ৰ অন্তৰ্দ্বন্দ্বৰ সৃষ্টি হৈছিল। কাৰণ সি সোণৰ খাৰুযোৰ চুৰ কৰাৰ বাবে সিহঁতৰ ঘৰৰ নিৰীহ কাম কৰা ছোৱালীজনীক পুলিচে চোৰ বুলি বান্ধি লৈ গৈছিল। এফালে নিচাৰ প্ৰতি তীব্ৰ আসক্তি আৰু আনফালে কাম কৰা ছোৱালীজনীৰ কৰুণ মুখখন— এই ভুল আৰু শুদ্ধৰ টনা-আজোৰাই তাক এটা বিনিদ্ৰ ৰাতি উপহাৰ দিছিল আৰু সি অনুভৱ কৰিছিল যে তাৰ ভিতৰৰ ভাল মানুহজনৰ ইতিমধ্যে মৃত্যু ঘটিছে।

​৯। 'আচলতে মন গ'লেই সুখী হ'ব পাৰি জান।' — নিৰ্মলে কি প্ৰসংগত সিদ্ধাৰ্থক এনেদৰে কৈছিল বুজাই লিখা।

​উত্তৰ: যেতিয়া সিদ্ধাৰ্থই নিজৰ ভঙা সংসাৰ আৰু ড্ৰাগছ আসক্তিৰ পৰিণতিস্বৰূপ জীৱনটোক লৈ চৰম হতাশাত ভুগি কৈছিল যে জীৱনটোৱে তাক প্ৰবঞ্চনা কৰিলে, সেই প্ৰসংগত নিৰ্মলে তাক মানসিক শক্তি দিবলৈ এইদৰে কৈছিল।

নিৰ্মলে বুজাইছিল যে সুখ কোনো বাহ্যিক বস্তু বা পৰিস্থিতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ নকৰে, ই মানুহৰ মনৰ ভিতৰৰ বিষয়। জীৱনটোক ভাল পালে জীৱনটোৱে কেতিয়াও প্ৰবঞ্চনা নকৰে। প্ৰকৃতিৰ ধুনীয়া জগতখন— নদী, পাহাৰ, আকাশ, তৰা আদি যিকোনো সময়তে মন কৰিলে আপোন কৰি ল'ব পাৰি। ইয়াৰ উপৰিও গানৰ জগত, কিতাপৰ জগত আদি আছে য'ত মানুহে নিজক বুৰাই ৰাখি আনন্দ লাভ কৰিব পাৰে। বাহ্যিক অভাৱ বা পৰিস্থিতি যিয়েই নহওক লাগিলে, মানুহে যদি নিজৰ মানসিকতা সলনি কৰে, তেন্তে যিকোনো অৱস্থাতে সুখী হ'ব পাৰে।

​১০। ব্যাখ্যা কৰা:

​(ক) নোপোৱা মৰম পোৱাৰ আশাই যেন তাক দুৰ্বল আৰু অভিমানী কৰে।

উত্তৰ:

​প্ৰসংগ: উদ্ধৃত বাক্যশাৰী আমাৰ পাঠ্যপুথি ‘অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা’ৰ অন্তৰ্গত ড° মৃণাল কলিতা দেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত ‘যুঁজ’ নামৰ গল্পটোৰ পৰা তুলি অনা হৈছে।

​সংগতি: মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদৰ ফলত অকলশৰীয়া হৈ পৰা সিদ্ধাৰ্থই যেতিয়া তাৰ বন্ধু নিৰ্মলৰ মুখেৰে আন্তৰিকতাপূৰ্ণ মৰমৰ মাত এষাৰ শুনিবলৈ পাইছিল, সেই সন্দৰ্ভত লেখকে এই কথাষাৰ অৱতাৰণা কৰিছে।

​ভাৱাৰ্থ: সিদ্ধাৰ্থৰ মাক-দেউতাকৰ মাজত বিচ্ছেদ ঘটাৰ পিছত সি সম্পূৰ্ণ অকলশৰীয়া হৈ পৰিছিল। ঘৰত সি কাৰো পৰা মৰম বা মনোযোগ পোৱা নাছিল। কিন্তু মানুহ হিচাপে মৰম পোৱাৰ হাবিয়াস তাৰ মনৰ মাজত সুপ্ত হৈ আছিল। যেতিয়া বন্ধু নিৰ্মলে তাৰ ওচৰলৈ গৈ অতি মৰমেৰে তাৰ সমস্যাৰ কথা জানিব বিচাৰিলে, তেতিয়া সিদ্ধাৰ্থৰ মনৰ সেই সুপ্ত আশাজাগি উঠিল। বাহ্যিকভাৱে কঠোৰ আৰু উদণ্ড যেন লাগিলেও প্ৰকৃততে মৰমৰ অভাৱে মানুহক ভিতৰি বৰ দুৰ্বল আৰু অভিমানী কৰি তোলে। সিদ্ধাৰ্থৰ ক্ষেত্ৰতো ঠিক তেনেকুৱাই হৈছিল।

​(খ) মানুহে দেখা ঘৃণনীয় সত্যৰ আঁৰতো হয়তো কেতিয়াবা লুকাই থাকে আন কিছুমান কৰুণ সত্য।

উত্তৰ:

​প্ৰসংগ: এই বাক্যশাৰী আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ ড° মৃণাল কলিতাৰ ‘যুঁজ’ নামৰ চুটিগল্পটোৰ পৰা লোৱা হৈছে।

​সংগতি: শ্ৰেণী শিক্ষক মহেন্দ্ৰ মাষ্টৰে যেতিয়া স্কুললৈ অহা নাই বাবে সিদ্ধাৰ্থক এজন লম্পট বা চোৰ বুলি তিৰস্কাৰ কৰিছিল, তেতিয়া নিৰ্মলে মনতে কৰা অনুভৱৰ প্ৰসংগত এই উক্তিটো কৰা হৈছে।

​ভাৱাৰ্থ: সমাজত আমি প্ৰায়ে কাৰোবাৰ বেয়া কাম বা অপৰাধটোহে দেখিবলৈ পাওঁ আৰু তাক লগে লগে ‘ঘৃণনীয়’ বুলি বৰ্জন কৰোঁ। সিদ্ধাৰ্থই কৰা চুৰি কাৰ্যটোও এটা ঘৃণনীয় সত্য আছিল। কিন্তু নিৰ্মলে বুজি পাইছিল যে কোনো এটা ল'ৰা জন্মৰে পৰা চোৰ বা অপৰাধী নহয়। সিদ্ধাৰ্থই এই ভুল বাট লোৱাৰ আঁৰত আছিল মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদ, তীব্ৰ একাকীত্ব আৰু এজন দুষ্ট পাণদোকানীৰ প্ৰলোভন। এই ঘৰুৱা আৰু মানসিক যন্ত্ৰণাদায়ক কৰুণ পৰিস্থিতিটোৱেই আছিল সেই ‘কৰুণ সত্য’, যাৰ বাবে সি আজি চোৰ হ'বলগীয়া হৈছে। গতিকে কেৱল বাহ্যিক ৰূপটোকে নোচোৱাই ভাল।

​(গ) পাবলগীয়া মৰমবোৰ হেৰুৱাই এখন ভাগি যোৱা সংসাৰৰ সি হৈ পৰিছিল এটা বিদ্ৰোহী অথচ কৰুণ চৰিত্ৰ।

উত্তৰ:

​প্ৰসংগ: এই তাৎপৰ্যপূৰ্ণ বাক্যশাৰী ড° মৃণাল কলিতাৰ ‘যুঁজ’ চুটিগল্পটোৰ পৰা উদ্ধৃত কৰা হৈছে।

​সংগতি: মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদ আৰু ঘৰুৱা অশান্তিয়ে কিশোৰ সিদ্ধাৰ্থৰ চৰিত্ৰটোক কেনেকৈ সলনি কৰি পেলাইছিল, সেই কথা বুজাবলৈ লেখকে এইদৰে লিখিছে।

​ভাৱাৰ্থ: ল'ৰালি কালত প্ৰতিটো সন্তানেই মাক-দেউতাকৰ পৰা মৰম-স্নেহ আৰু সুৰক্ষা পাব বুলি আশা কৰে। কিন্তু সিদ্ধাৰ্থৰ ক্ষেত্ৰত তাৰ বিপৰীত ঘটিছিল। মাক-দেউতাকৰ নিদাৰুণ বিচ্ছেদে ঘৰখন ভাঙি পেলাইছিল। ফলত সি পাবলগীয়া মৰমৰ পৰা বঞ্চিত হ'ল। এই মৰমহীনতাই তাক সমাজ আৰু পৰিয়ালৰ প্ৰতি বিদ্ৰোহী কৰি তুলিলে; সি শিক্ষাক অৱজ্ঞা কৰিলে, চোৰ কৰিলে আৰু ড্ৰাগছ ল'বলৈ ধৰিলে। কিন্তু এই বিদ্ৰোহৰ আঁৰত লুকাই আছিল এজন অসহায় কিশোৰৰ চৰম কৰুণ অৱস্থা। সি শত চেষ্টা কৰিও নিজক ৰক্ষা কৰিব পৰা নাছিল, সেয়ে সি এক কৰুণ চৰিত্ৰত পৰিণত হৈছিল।

​(ঘ) সকলো মানুহৰেই জীৱনবোৰ একো একোখন যুঁজ।

উত্তৰ:

​প্ৰসংগ: উক্ত বাক্যশাৰী আমাৰ পাঠ্যপুথিৰ ড° মৃণাল কলিতা সমল সম্বলিত ‘যুঁজ’ চুটিগল্পটোৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা হৈছে।

​সংগতি: চহৰৰ নৈৰ পাৰত বহি থকা অৱস্থাত নিৰ্মলে সিদ্ধাৰ্থক জীৱনৰ আচল অৰ্থ বুজাবলৈ যাওঁতে এই কথা এষাৰ কৈছিল।

​ভাৱাৰ্থ: পৃথিৱীত কোনো মানুহৰে জীৱনটো সহজ বা সমস্যাবিহীন নহয়। প্ৰতিজন ব্যক্তিয়েই নিজৰ নিজৰ পৰিস্থিতি অনুসৰি জীয়াই থকাৰ বাবে সংগ্ৰহ কৰিবলগীয়া হয়। গল্পটোত সিদ্ধাৰ্থই যুঁজিছে তাৰ পাৰিবাৰিক ধুমুহা আৰু ড্ৰাগছ আসক্তিৰ দৰে এক অন্ধকাৰ ব্যাধিৰ বিৰুদ্ধে। আনহাতে, নিৰ্মলে যুঁজিছে তাৰ শৰীৰত থকা এক জটিল আৰু মাৰাত্মক ৰোগৰ বিৰুদ্ধে। অৰ্থাৎ, সকলোৰে যুঁজবোৰ বেলেগ বেলেগ হ'ব পাৰে, কিন্তু কোনেও যুঁজ নকৰাকৈ সাৰি যাব নোৱাৰে। এই সংগ্ৰাম বা যুঁজখন নিয়মত থাকি খেলি যোৱাটোৱেই হৈছে আচল জীৱন।

​১১। 'যুঁজ' গল্পটোৰ শিৰোনামৰ তাৎপৰ্য বুজাই লিখা।

​উত্তৰ: সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত শিৰোনাম হৈছে সমগ্ৰ ৰচনাখনৰ মূল চাবিকাঠী। ড° মৃণাল কলিতাদেৱে তেওঁৰ এই চুটিগল্পটোৰ নাম 'যুঁজ' ৰাখি ইয়াৰ এক গভীৰ তাৎপৰ্য প্ৰকাশ কৰিছে।

​গল্পটোৰ মূল বিষয়বস্তু হ'ল মানুহৰ জীৱন সংগ্ৰাম বা যুঁজ। ইয়াত দুটা মুখ্য চৰিত্ৰৰ দুখন ভিন্ন যুঁজ দেখুওৱা হৈছে। প্ৰথম চৰিত্ৰ সিদ্ধাৰ্থই যুঁজিছে নিজৰ পাৰিবাৰিক বিপৰ্যয়, তীব্ৰ মানসিক একাকীত্ব আৰু তাৰ ফলস্বৰূপে গঢ়ি উঠা ড্ৰাগছ আসক্তিৰ বিৰুদ্ধে। সি নিজৰ বিবেক আৰু ড্ৰাগছৰ কৱলৰ পৰা মুক্ত হ'বলৈ অন্তৰ্দ্বন্দ্বৰ এক তীব্ৰ যুঁজত অৱতীৰ্ণ হৈছে। আনহাতে, দ্বিতীয় চৰিত্ৰ নিৰ্মলে যুঁজিছে নিজৰ শৰীৰৰ এক মাৰাত্মক জটিল ৰোগৰ বিৰুদ্ধে। নিৰ্মলে সিদ্ধাৰ্থক বুজাইছে যে— "সবেই খুঁজে— মাথোঁ সকলোৰে যুঁজবোৰ বেলেগ বেলেগ।" জীৱনৰ এই যুঁজখনত হাৰ-জিত ডাঙৰ কথা নহয়, নিয়মত থাকি যুঁজি যোৱাটোৱেই আচল কথা। গল্পটোৱে আমাক বাৰ্তা দিয়ে যে জীৱনৰ যিকোনো কঠিন পৰিস্থিতিতে হতাশ নহৈ যুঁজ দি জীয়াই থাকিব লাগে। যিহেতু সমগ্ৰ গল্পটোৱে এই যুঁজৰ ভাৱটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে, সেয়েহে গল্পটোৰ শিৰোনাম 'যুঁজ' একেবাৰে সাৰ্থক আৰু তাৎপৰ্যপূৰ্ণ হৈছে।

ভাষা-বিষয়ক

​১২। ব্যাসবাক্যসহ সমাসৰ নাম লিখা:

​মৃত্যুশীতল= মৃত্যুৰ দৰে শীতল — উপমান কৰ্মধাৰয় সমাস।

​অসহনীয় = ন সহনীয় — নঞ্ তৎপুৰুষ সমাস।

​অতল = নাই তল যাৰ — বহুব্ৰীহি সমাস।

​অমীমাংসিত = ন মীমাংসিত — নঞ্ তৎপুৰুষ সমাস।

​বেপৰোৱা = নাই পৰোৱা (খতিৰ) যাৰ — বহুব্ৰীহি সমাস।

​অচিনাকি = ন চিনাকি — নঞ্ তৎপুৰুষ সমাস।

​১৩। বাক্য ৰচনা কৰা:

​উজাগৰ: মাকৰ অসুখৰ বাবে ৰমেন সমগ্ৰ ৰাতি উজাগৰে থাকিবলগীয়া হৈছিল।

​অবাধ্য: সন্তান কেতিয়াও পিতৃ-মাতৃৰ অবাধ্য হ'ব নালাগে।

​অৱলম্বন: অন্ধ বৃদ্ধজনৰ বাবে হাতৰ লাখুটিডালেই একমাত্ৰ অৱলম্বন।

​খেৰকুটা: বানে উটুৱাই নিয়া মানুহজনে জীৱন ৰক্ষাৰ বাবে পানীত উটি অহা সামান্য খেৰকুটা এডালকে খামুচি ধৰিলে।

​১৪। সমাৰ্থক শব্দ লিখা:

​নীৰৱতা = নিস্তব্ধতা, মৌনতা।

​বিষাদ = দুখ, মনোকষ্ট, বেজাৰ।

​প্ৰস্তৰ = শিল, পাথৰ।

​একাকীত্ব = নিঃসংগতা, অকলশৰীয়া ভাৱ।

​আন্ধাৰ = অন্ধকাৰ, তিমিৰ।

​অধ্যায়ৰ পৰিচয়

​'যুঁজ' হৈছে বিশিষ্ট শিক্ষাবিদ তথা সাহিত্যিক ড° মৃণাল কলিতাৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন সাৰ্থক চুটিগল্প। সাম্প্ৰতিক সমাজৰ এক ডাঙৰ ব্যাধি 'কিশোৰ মনৰ নিচাসক্তি' আৰু ইয়াৰ অন্তৰালত থকা ঘৰুৱা কাৰণসমূহক অতি সংবেদনশীলভাৱে এই পাঠটিত তুলি ধৰা হৈছে। পাঠটিত দেখুওৱা হৈছে কেনেকৈ এটা মৰমীয়াল কিশোৰ মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদৰ ফলত নিঃসংগতাত ভুগি ড্ৰাগছৰ অন্ধকাৰ জগতত ভৰি দিয়ে আৰু শেষত এজন প্ৰকৃত বন্ধুৰ মৰম তথা দায়িত্ববোধৰ বাবে আকৌ পোহৰৰ বাটলৈ ঘূৰি অহাৰ অনুপ্ৰেৰণা লাভ কৰে।

​কবি/লেখক পৰিচয়

​জন্মস্থান: কামৰূপ (গ্ৰাম্য) জিলাৰ বামুন্দীত।

​পৰিচয়: ড° মৃণাল কলিতা অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এজন সুপৰিচিত গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু নিবন্ধকাৰ। তেওঁৰ সহজ-সৰল কথনশৈলী আৰু মনস্তাত্ত্বিক বিশ্লেষণে পঢ়ুৱৈক গভীৰভাৱে আকৰ্ষণ কৰে।

​উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থসমূহ:

​গল্প সংকলন: 'অনুশীলন', 'অযান্ত্রিক অনুশীলন', 'মৃত্যুৰ সিপাৰে'।

​উপন্যাস: 'বকুল ফুলৰ দৰে' (অত্যন্ত জনপ্ৰিয় উপন্যাস)।

​অন্যান্য: 'গডফাদাৰৰ হাত আৰু চয়তানৰ মগজু' (ভিন্নধৰ্মী ৰচনা), 'গণিতৰ বৰ্ণিল জগত' (গণিত বিষয়ক)।

​বৰ্তমান জীৱিকা: তেওঁ পাণ্ডু মহাবিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগৰ অধ্যাপক ৰূপে কৰ্মৰত।

​পাঠৰ মূলভাব

​পৰিয়ালৰ অশান্তি আৰু মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদে সন্তানৰ কোমল মনত এক চৰম নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলায়। এনে পৰিস্থিতিত কিশোৰ-কিশোৰীসকল ভুল সংস্পৰ্শলৈ গৈ নিচাসক্ত হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। কিন্তু ড্ৰাগছ আসক্ত ব্যক্তিক সমাজ বা শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা খেদি পঠিয়াই বা ঘৃণা কৰি ইয়াৰ প্ৰতিকাৰ কৰিব নোৱাৰি। কেৱল প্ৰেম, মৰম, সহানুভূতি আৰু সামাজিক প্ৰমূল্যবোধেৰেহে তেওঁলোকক সুস্থ জীৱনলৈ ওভতাই আনিব পৰা যায়। লগতে, জীৱনৰ প্ৰতিটো ক্ষণতে অহা সমস্যাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি যোৱাটোৱেই মানৱ জীৱনৰ ধৰ্ম।

​পাঠৰ সাৰাংশ

​সিদ্ধাৰ্থ নামৰ নৱম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰজনে নিজৰ সহপাঠী প্ৰশান্তৰ বেগৰ পৰা পঞ্চাশ টকীয়া নোট চুৰি কৰে। শ্ৰেণী শিক্ষক মহেন্দ্ৰ মাষ্টৰে তাক ধৰা পেলাই স্কুলৰ পৰা খেদি দিয়াৰ ধমক দিয়ে। সিদ্ধাৰ্থৰ এই বেপৰোৱা স্বভাৱৰ আঁৰৰ ৰহস্য জানিবলৈ তাৰ সহপাঠী বন্ধু নিৰ্মলে তাক লক্ষ্য কৰে আৰু দেখে যে সি স্কুলৰ কাষৰ এক পাণদোকানত নিষিদ্ধ ড্ৰাগছ যুক্ত ছিগাৰেট সেৱন কৰে।

​আচলতে, মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদৰ বাবে সিদ্ধাৰ্থ তীব্ৰ নিঃসংগতাত ভুগিছিল। মাকৰ উদাসীনতাৰ সুযোগ লৈ পাণদোকানীজনে তাক প্ৰলোভনেৰে ড্ৰাগছ আসক্ত কৰি তোলে। নিচাৰ পইচা যোগাৰ কৰিবলৈ সি মাকৰ খাৰু আৰু বন্ধুবৰ্গৰ পইচা চুৰ কৰিবলৈ বাধ্য হয়। নিৰ্মলে তাক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ পাণদোকানলৈ যাওঁতে দোকানৰ গুণ্ডাৰ হাতত প্ৰহাৰ খাই নাকেৰে তেজ ওলায়। বন্ধুৰ এই ৰক্তাক্ত অৱস্থা দেখি সিদ্ধাৰ্থৰ বিবেক সাৰ পাই উঠে। নৈৰ পাৰত বহি নিৰ্মলে তাক জীৱনৰ প্ৰকৃত অৰ্থ বুজায় আৰু কয় যে সি নিজে এক জটিল ৰোগৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি আছে। নিৰ্মলৰ এই নিঃস্বাৰ্থ প্ৰেম আৰু যুঁজৰ আদৰ্শই সিদ্ধাৰ্থৰ মন সলনি কৰে আৰু সি ড্ৰাগছ ত্যাগ কৰি জীৱনৰ নতুন যুঁজত নামিবলৈ প্ৰতিশ্ৰুতিবদ্ধ হয়।

​পৰীক্ষাত সঘনাই অহা প্রশ্নোত্তৰ

​প্ৰশ্ন ১: মহেন্দ্ৰ মাষ্টৰে চোৰ ধৰা পৰিলে কি কৰিব বুলি সাৱধান কৰি দিছিল?

উত্তৰ: মহেন্দ্ৰ মাষ্টৰে সাৱধান কৰি দিছিল যে চোৰ যদি ধৰা পৰে, তেন্তে তাক স্কুলৰ পৰা খেদি দিয়া হ'ব, কাৰণ সেইখন স্কুলত চোৰৰ বাবে কোনো ঠাই নাই।

​প্ৰশ্ন ২: সিদ্ধাৰ্থই দোকানৰ আঁৰত লুকাই কি কৰি থকা নিৰ্মলে দেখিছিল?

উত্তৰ: সিদ্ধাৰ্থই দোকানৰ আঁৰত লুকাই ছিগাৰেট টানি থকা নিৰ্মলে দেখিছিল।

​প্ৰশ্ন ৩: ড° মৃণাল কলিতাই অসমীয়া সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা জনপ্ৰিয় উপন্যাসখনৰ নাম কি?

উত্তৰ: ড° মৃণাল কলিতাই অসমীয়া সাহিত্যলৈ আগবঢ়োৱা জনপ্ৰিয় উপন্যাসখনৰ নাম হ'ল 'বকুল ফুলৰ দৰে'।

​অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ সংক্ষিপ্ত প্রশ্নোত্তৰ

​প্ৰশ্ন ১: নিৰ্মলে কিয় আজিকালি সেই পাণদোকানখনলৈ নোযোৱা হৈছিল?

উত্তৰ: পাণদোকানীজনে দোকানলৈ যোৱা ল'ৰা-ছোৱালীবোৰক বৰ তীক্ষ্ণভাৱে নিৰীক্ষণ কৰিছিল। এদিন তেওঁ নিৰ্মলকো ঘৰৰ কথা, মাক-বাপেকৰ কথা সোধাত নিৰ্মলে তাত কোনো আন্তৰিকতা বিচাৰি পোৱা নাছিল। দোকানীজনৰ এই অতিৰিক্ত আগ্ৰহে নিৰ্মলৰ চকুত মানুহজনক এক ৰহস্যময় চৰিত্ৰ কৰি তুলিছিল বাবে সি দোকানখনলৈ নোযোৱা হৈছিল।

​প্ৰশ্ন ২: নিৰ্মলে সিদ্ধাৰ্থৰ সমস্যাক লৈ কাৰ লগত কথা পাতিম বুলি কৈছিল আৰু কিয়?

উত্তৰ: নিৰ্মলে সিদ্ধাৰ্থৰ সমস্যাক লৈ স্কুলৰ 'অনুভৱ ছাৰ'ৰ লগত কথা পাতিম বুলি কৈছিল। কাৰণ অনুভৱ ছাৰে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মনৰ কথা বুজি পায় আৰু তেওঁ নিশ্চয় সিদ্ধাৰ্থক এই অন্ধকাৰৰ পৰা উলিয়াই আনিবলৈ এটা সুন্দৰ বাট বিচাৰি উলিয়াব পাৰিব।

​বহল প্রশ্নোত্তৰ

​প্ৰশ্ন ১: পাণদোকানীজনে কেনেকৈ সিদ্ধাৰ্থক ড্ৰাগছৰ জালত পেলাইছিল? তাৰ পৰিণাম কি হৈছিল?

উত্তৰ: মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদৰ পিছত সিদ্ধাৰ্থই যেতিয়া অকলশৰীয়া হৈ অনাই-বনাই ঘূৰি ফুৰিছিল, তেতিয়া সি এই পাণদোকানীজনক লগ পায়। দোকানীজনে প্ৰথমতে তাৰ প্ৰতি মিছা স্নেহ দেখুৱাই তাৰ দুখৰ কাহিনী শুনে। এদিন সি সিদ্ধাৰ্থৰ হাতত এটা ছিগাৰেট তুলি দি প্ৰলোভন দিলে যে ইয়াৰ সেৱনেৰে তাৰ সকলো দুখ কমি যাব। লাহে লাহে সি সেই ছিগাৰেটত নিষিদ্ধ ড্ৰাগছ মিহলাই দি সিদ্ধাৰ্থক সম্পূৰ্ণ নিচাসক্ত কৰি তোলে।

​ইয়াৰ পৰিণাম বৰ ভয়ংকৰ হৈছিল। যেতিয়া সিদ্ধাৰ্থ সম্পূৰ্ণ নিচাসক্ত হ'ল, তেতিয়া দোকানীজনে পইচা অবিহনে বস্তু নিদিয়া হ'ল। নিচাৰ পইচা যোগাৰ কৰিবলৈ সিদ্ধাৰ্থই প্ৰথমতে মাকৰ সোণৰ খাৰুযোৰ চুৰ কৰিলে, যাৰ বাবে ঘৰৰ নিৰীহ কাম কৰা ছোৱালীজনী জে'ললৈ যাবলগীয়া হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত সি সহপাঠীৰ বেগৰ পৰাও পইচা খুচৰিবলৈ ধৰিলে আৰু তাৰ পঢ়া-শুনা, স্কুল সকলো ধ্বংসৰ মুখলৈ গতি কৰিলে।

এক কথাত উত্তৰ

​১. প্ৰশান্তৰ বেগৰ পৰা কিমান টকীয়া নোট হেৰাইছিল?

উত্তৰ: পঞ্চাশ টকীয়া।

২. ড° মৃণাল কলিতা বৰ্তমান কোন মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক?

উত্তৰ: পাণ্ডু মহাবিদ্যালয়।

৩. নিৰ্মলৰ মুখলৈ লক্ষ্য কৰি কোনে ঘোচা মাৰি দিছিল?

উত্তৰ: বাইকত অহা ল'ৰাই।

৪. সিদ্ধাৰ্থই স্কুল ছুটীৰ পিছত কাৰ ওচৰত বহু সময় পাৰ কৰিছিল?

উত্তৰ: পাণদোকানীজনৰ।

অতি চমু প্ৰশ্নোত্তৰ

​প্ৰশ্ন ১: 'খুঁজ' গল্পটোত সিদ্ধাৰ্থৰ চৰিত্ৰ সলনি হোৱাৰ পিছত সি শ্ৰেণীকোঠাত ক'ত বহিবলৈ লৈছিল?

উত্তৰ: সি বন্ধুসকলৰ পৰা আঁতৰি শ্ৰেণীকোঠাৰ একেবাৰে পিছফালে বহিবলৈ লৈছিল।

​প্ৰশ্ন ২: ড° মৃণাল কলিতাৰ গণিত বিষয়ক ৰচনা পুথিখনৰ নাম কি?

উত্তৰ: 'গণিতৰ বৰ্ণিল জগত'।

​প্ৰশ্ন ৩: সিদ্ধাৰ্থই প্ৰথমবাৰ ছিগাৰেট খোৱাৰ পিছত কি অনুভৱ কৰিছিল?

উত্তৰ: সি দেহৰ ভিতৰত এটা উল্লাসৰ ঢৌ আৰু কোনোদিনে অনুভৱ নকৰা এক প্ৰশান্তি অনুভৱ কৰিছিল।

চমু প্ৰশ্নোত্তৰ

​প্ৰশ্ন ১: "নিয়মৰ বাহিৰ হৈ খেলিলে নিজেই বজাব লাগিব ৰেফাৰীৰ হুইছেলটোও।" — কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য কি?

উত্তৰ: নিৰ্মলে খেলৰ উদাহৰণেৰে বুজাইছে যে জীৱনটোও এটা খেল বা যুঁজৰ দৰে। ইয়াত কিছুমান সামাজিক আৰু নৈতিক নিয়ম থাকে। যদি কোনোবাই এই নিয়ম উলংঘা কৰি ভুল পথ বা অপৰাধৰ পথ বাছি লয়, তেন্তে তাৰ পৰিণাম বা শাস্তি সি নিজেই ভোগ কৰিব লাগিব; আনে আহি তাক বচাব নোৱাৰে।

​প্ৰশ্ন ২: সিদ্ধাৰ্থই বিছনাত শুই থকা অৱস্থাত জোনাকী পৰুৱাটো দেখি কি ভাবিছিল?

উত্তৰ: আন্ধাৰ কোঠাটোত উৰি থকা জোনাকী পৰুৱাটোৱে অ'ত-ত'ত পোহৰৰ বিন্দু গঢ়ি তোলা দেখি সিদ্ধাৰ্থৰ মনলৈ আশাৰ সঞ্চাৰ হৈছিল। সি ভাবিছিল যে তাৰ জীৱনৰ গভীৰ আন্ধাৰৰ মাজতো নিৰ্মল হৈছে সেই জোনাকী পৰুৱাৰ দৰে, যিয়ে তাক পোহৰৰ পথ দেখুৱাব পাৰিব।

দীঘল প্ৰশ্নোত্তৰ

​প্ৰশ্ন ১: ‘যুঁজ’ গল্পটোৰ আধাৰত নিৰ্মলৰ চৰিত্ৰটো বিশ্লেষণ কৰা।

উত্তৰ: ‘যুঁজ’ গল্পটোৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ আৰু আদৰ্শ চৰিত্ৰ হৈছে নিৰ্মল। সি এজন অতি সংবেদনশীল, বুদ্ধিমান, মৰমীয়াল আৰু দায়িত্ববোধ সম্পন্ন বন্ধু।

​প্ৰকৃত বন্ধু: সিদ্ধাৰ্থই চুৰি কাৰ্য কৰাৰ পিছত সমগ্ৰ শ্ৰেণীয়ে তাক ঘৃণা কৰিছিল, কিন্তু নিৰ্মলে তাৰ আঁৰৰ কাৰণ বিচাৰি ফুৰিছিল। বন্ধুক বিপদেৰে যোৱা দেখি সি হাত সাৱটি বহি থকা নাছিল।

​সাহসী আৰু নিৰ্ভীক: ড্ৰাগছ মাফিয়া বা গুণ্ডাৰ ভয় থকা স্বতেও সি অকলে পাণদোকানলৈ সিদ্ধাৰ্থক বিচাৰি গৈছিল আৰু বাইক আৰোহীৰ আক্ৰমণত ৰক্তাক্ত হৈও পিছহুহকি অহা নাছিল।

​মানসিকভাৱে শক্তিশালী: নিৰ্মল নিজে এক মাৰাত্মক জটিল ৰোগত আক্ৰান্ত আছিল। তথাপিও সি হতাশ হোৱা নাছিল। সি নিজৰ যুঁজখন হাঁহি মুখে যুঁজিছিল আৰু সিদ্ধাৰ্থকো নিজৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ সাহস দিছিল।

​পথ প্ৰদৰ্শক: সি সিদ্ধাৰ্থক গান, প্ৰকৃতি আৰু সাহিত্যৰ সুন্দৰ জগতৰ কথা বুজাই ড্ৰাগছৰ অন্ধকাৰৰ পৰা পোহৰলৈ আনি এক মহান বন্ধুৰ পৰিচয় দিছে।

অতিৰিক্ত প্ৰশ্নোত্তৰ

​১। ড° মৃণাল কলিতাৰ 'যুঁজ' গল্পটোৰ ড্ৰাগছ আসক্ত মানুহৰ প্ৰতি কেনেধৰণৰ মানৱীয় সঁহাৰি দেখুওৱা হৈছে বুজাই লিখা।

​উত্তৰ: 'যুঁজ' গল্পটোত ড্ৰাগছ আসক্ত কিশোৰ সিদ্ধাৰ্থৰ প্ৰতি সমাজৰ দুটা ভিন্ন দৃষ্টিভংগী তথা সঁহাৰি দেখুওৱা হৈছে। প্ৰথমটো হ'ল শ্ৰেণী শিক্ষক মহেন্দ্ৰ মাষ্টৰৰ কঠোৰ আৰু শাস্তিমূলক ব্যৱস্থা। তেওঁ সিদ্ধাৰ্থক কেৱল এজন 'বজ্জাত' বা 'চোৰ' হিচাপে দেখিছে আৰু স্কুলৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰাৰ ভাবুকি দিছে। এইটোৱে আসক্তজনক সমাজৰ পৰা অধিক আঁতৰাই পঠিয়ায়।

​আনহাতে, গল্পকাৰে নিৰ্মল চৰিত্ৰটোৰ জৰিয়তে প্ৰকৃত মানৱীয় সঁহাৰি কেনে হ'ব লাগে তাক দেখুৱাইছে। নিৰ্মলে সিদ্ধাৰ্থক ঘৃণা নকৰি তাৰ প্ৰতি আন্তৰিক মৰম আৰু সহানুভূতি দেখুৱাইছে। সি বুজি পাইছে যে ড্ৰাগছ আসক্তি এটা অপৰাধ হ'ব পাৰে, কিন্তু আসক্তজন এজন মানসিক ৰোগীহে। তাক মৰমেৰে, প্ৰকৃতি আৰু সাহিত্যৰ সৌন্দৰ্যৰে সুস্থ কৰি তুলিব পাৰি। নিৰ্মলৰ এই মানৱীয় আৰু সহানুভূতিশীল সঁহাৰিয়েই শেষত সিদ্ধাৰ্থক কুপথৰ পৰা ঘূৰাই আনিবলৈ সক্ষম হৈছে।

​২। নিচাসক্ত মানুহৰ প্ৰতি থকা মানৱীয় সঁহাৰি কেনেধৰণৰ হ'ব লাগে নিজৰ কথাৰে লিখা।

​উত্তৰ: মোৰ মতে, নিচাসক্ত মানুহ এজনক সমাজৰ শত্ৰু বা অপৰাধী হিচাপে গণ্য কৰি কাৰাগাৰলৈ পঠোৱা বা সমাজৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰাটো ইয়াৰ স্থায়ী সমাধান নহয়। নিচাসক্ত ব্যক্তিসকল প্ৰকৃততে এক গভীৰ মানসিক আৰু শাৰীৰিক ব্যাধিত আক্ৰান্ত লোক। তেওঁলোকৰ প্ৰতি আমাৰ সঁহাৰি তলত দিয়া ধৰণৰ হ'ব লাগে:

​ঘৃণাৰ পৰিৱৰ্তে মৰম: তেওঁলোকক ঘৃণা কৰাৰ পৰিৱৰ্তে সহানুভূতি দেখুৱাব লাগে, যাতে তেওঁলোকে নিজকে সমাজৰ আবৰ্জনা বুলি ভাবি অধিক নিচাত ডুব নাযায়।

​পৰি পৰিৱেশৰ উন্নতি: ঘৰুৱা পৰিৱেশ শান্তিপূৰ্ণ কৰিব লাগে আৰু তেওঁলোকৰ নিঃসংগতা দূৰ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে।

​চিকিৎসা আৰু পুনৰ্সংস্থাপন: তেওঁলোকক উপযুক্ত চিকিৎসক আৰু ড্ৰাগছ পুনৰ্সংস্থাপন কেন্দ্ৰৰ (Rehabilitation Centre) সহায় লৈ বৈজ্ঞানিক পদ্ধতিৰে নিচামুক্ত কৰিব লাগে।

​নতুন ব্যস্ততা: ক্ৰীড়া, সংগীত, গ্ৰন্থ অধ্যয়ন আদি সৃষ্টিশীল কামত তেওঁলোকক নিয়োজিত কৰি মনটোক ব্যস্ত ৰাখিব লাগে।