সময় - অধ্যায় ৭ - অসমীয়া

(ASSEB-I)

Assam State School Education Board

Formerly— Board of Secondary Education, Assam

CLASS : IX

SUBJECT : ASSAMESE (MIL)

Medium : Assamese

CHAPTER— 7

সময়

প্ৰশ্নাৱলী

ভাব-বিষয়ক :

১। চমু উত্তৰ দিয়া:

(ক) সময়ক কিহৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি?

উত্তৰ: সময়ক নৈৰ সোঁতৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি।

(খ) কিহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় ভাগ কৰা হয়?

উত্তৰ: কাৰ্যক্ৰম বা কাৰ্যক্ষেত্ৰৰ অগ্ৰগতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় ভাগ কৰা হয়।

(গ) সময়ৰ ডাঙৰ ভাগবোৰ কি কি?

উত্তৰ: সময়ৰ ডাঙৰ ভাগবোৰ হ’ল— যুগ, কল্প আৰু শতাব্দী।

(ঘ) সময়ৰ দণ্ড, পল, অনুপলক কি বলা হয়?

উত্তৰ: সময়ৰ দণ্ড, পল, অনুপলক সময়ৰ 'ভগ্নাংশ' বা সূক্ষ্মতম ভাগ বোলা হয়।

(ঙ) সময় কি গতিত ঘূৰে?

উত্তৰ: সময় সদায় বৃত্তাকাৰ গতিত ঘূৰে।

২। তাৎপৰ্য ব্যাখ্যা কৰা:

(ক) এলেহুৱাৰ দিন নাযায় নুপুৱায়।

উত্তৰ: তাৎপৰ্য: এইফাকি কথাৰ দ্বাৰা লেখক নীলমণি ফুকনে সময়ৰ সৈতে কৰ্মৰ সংযোগৰ কথা বুজাইছে। যিসকল লোক এলেহুৱা, তেওঁলোকৰ হাতত কৰিবলৈ একো কাম নাথাকে। কামহীনভাৱে আলস্যত বহি থকাৰ বাবে তেওঁলোকৰ মন স্থবিৰ হৈ পৰে আৰু তেনে লোকৰ বাবে সময়ৰ গতি অত্যন্ত লেহেমীয়া যেন অনুভৱ হয়। ফলত তেওঁলোকৰ দিনটো পাৰ হ’বলৈ বহু সময় লগা যেন লাগে বা দিনটো নাযায়-নুপুৱায় যেন বোধ হয়।

(খ) মানুহৰ এক কল্পই ব্ৰহ্মাৰ এদিন।

উত্তৰ: তাৎপৰ্য: হিন্দু শাস্ত্ৰ অনুসৰি ব্ৰহ্মা হৈছে সৃষ্টিৰ দেৱতা। ব্ৰহ্মাই সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টি কৰিবলৈ আৰু ইয়াৰ গতি অব্যাহত ৰাখিবলৈ যি বিৰাট কৰ্মক্ষেত্ৰ পাতিব লগা হয়, তাৰ তুলনাত মানুহৰ কৰ্ম তেনেই নগণ্য। মানুহে কৰা গোটেই জীৱনৰ কৰ্মৰ তুলনাত ব্ৰহ্মাৰ সৃষ্টিৰ কাৰ্য ইমানেই বিশাল যে মানুহৰ হিচাপত এক কল্প অৰ্থাৎ ৪৩২ কোটি বছৰ বা এহেজাৰ যুগৰ যি সময়, সেই সময়ছোৱা ব্ৰহ্মাৰ বাবে মাত্ৰ এদিন আৰু এৰাতিৰ সমান কামহে। ইয়াৰ দ্বাৰা কৰ্মৰ বিশালতাই সময়ৰ জোখ কেনেকৈ সলনি কৰে, তাকেই দেখুওৱা হৈছে।

(গ) কৰ্মৰ মাজেদি সময়ৰ গতি ধৰিব পাৰি।

উত্তৰ: তাৎপৰ্য: সময় এবিধ অদৃশ্য বস্তু, ইয়াক খালী চকুৰে দেখা পোৱা নাযায়। কিন্তু মানুহে কৰা কাম-কাজ বা কাৰ্যক্ষেত্ৰৰ মাজেদিহে সময়ৰ প্ৰকৃত সোঁত আৰু গতি অনুভৱ কৰিব পাৰি। এজন কৰ্মী মানুহে যেতিয়া নিজৰ কামত ব্যস্ত থাকে, তেতিয়া তেওঁৰ বাবে সময় অতি ক্ষিপ্ৰতাৰে পাৰ হৈ যায়। কৰ্মৰ সফল সমাপ্তিয়েহে সময় কেনেকৈ অতিবাহিত হ’ল তাৰ প্ৰমাণ দিয়ে। সেয়েহে ঘড়ীৰ কাঁইটতকৈ কৰ্মহে সময়ৰ প্ৰকৃত পৰিচায়ক।

৩। পাঠটিৰ লেখকৰ সাহিত্যৰাজিৰ পৰিচয় দিয়া।

উত্তৰ: 'সময়' পাঠটিৰ লেখক হ’ল বাগ্মীবৰ নীলমণি ফুকন (জ্যেষ্ঠ)। তেওঁ অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এজন লব্ধপ্ৰতিষ্ঠ প্ৰবন্ধকাৰ আৰু কবি আছিল। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্যৰাজি তলত উল্লেখ কৰা হ’ল:

প্ৰবন্ধ আৰু অন্যান্য গ্ৰন্থ: 'সাহিত্য-কলা', 'চিন্তামণি' আৰু 'সন্ধানী'।

কবিতা পুথি: 'জ্যোতিকণা' আৰু 'মানসী'।

আলোচনী সম্পাদনা: তেওঁ নিজৰ জীৱনকালত 'আলোচনী' আৰু 'ন-জোন' নামৰ দুখন প্ৰভাৱশালী কাকত/আলোচনীৰ সফল সম্পাদনা কৰিছিল।

তেওঁৰ সাহিত্যিক অৱদানৰ বাবেই তেওঁক অসম সাহিত্য সভাৰ শিৱসাগৰ অধিৱেশনৰ সভাপতি হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল।

৪। চাৰিটা-পাঁচটা বাক্যত উত্তৰ দিয়া:

(ক) প্ৰাকৃতিক জগত বুলিলে কাক বুজায়?

উত্তৰ: প্ৰাকৃতিক জগত বুলিলে আমাৰ চৌপাশৰ প্ৰকৃতি, গছ-লতা, ফল-মূল, চৰাই-চিৰিকতি আৰু জীৱ-জন্তু আদি সকলোকে সামৰি লোৱা সমগ্ৰ সৃষ্টি প্ৰপঞ্চক বুজায়। এই জগতখন মানুহৰ সৃষ্টি নহয়, ই স্বয়ম্ভূ। প্ৰাকৃতিক জগতৰ নিজা নিয়ম আৰু গতি-বিধি থাকে। যেনে— বেলি ওলোৱা-মাৰ যোৱা, ঋতু পৰিৱৰ্তন হোৱা, গছত ফুল ফুলা আদি প্ৰাকৃতিক জগতৰ অন্তৰ্গত বিষয়।

(খ) কোনো ঘটনাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কিদৰে সময় ভাগ কৰিব পাৰি?

উত্তৰ: মানৱ ইতিহাসৰ কোনো একোটা স্মৰণীয় ঘটনা, যুদ্ধ-বিগ্ৰহ, ধৰ্মপ্ৰৱৰ্তকৰ আৱিৰ্ভাৱ বা বিশিষ্ট ব্যক্তিৰ কাৰ্যকলাপক কেন্দ্ৰ কৰি সময়ৰ ভাগ কৰা হয়। এই ঘটনাবোৰে সময়ৰ বুকুত একো একোটা স্থায়ী সীমাবদ্ধ ঢাপ তুলি থৈ যায়। ইয়াৰ ওপৰত ভিত্তি কৰিয়েই বিভিন্ন অব্দ বা সনৰ গণনা কৰা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে— সংবৎ, শকাব্দ, খ্ৰীষ্টাব্দ, হিজৰি, শংকৰাব্দ, চৈতন্যাব্দ আদি সময়ৰ বিভাজনসমূহ এনেদৰেই সৃষ্টি হৈছে।

(গ) লক্ষণাক্ৰান্ত মানে কি?

উত্তৰ: 'লক্ষণাক্ৰান্ত' মানে হৈছে কোনো বিশেষ বৈশিষ্ট্য বা লক্ষণযুক্ত হোৱা অৱস্থা। সময়ৰ একো একোটা ভাগ বা যুগৰ একো একোটা নিৰ্দিষ্ট চৰিত্ৰ বা চিন থাকে, যাৰ দ্বাৰা সেই সময়ছোৱাক চিনিব পাৰি। যেনে— হিন্দু শাস্ত্ৰমতে কলি যুগত কল্কি অৱতাৰৰ পিছত সত্যযুগৰ প্ৰৱৰ্তন হ’ব; খ্ৰীষ্টান ধৰ্মমতে যীশুৰ হাজাৰ বছৰীয়া ৰাজত্ব (মিলেনিয়াম) আদিবোৰ হ’ল একো একোটা নিৰ্দিষ্ট যুগৰ লক্ষণ। এনে লক্ষণযুক্ত সময়কে লক্ষণাক্ৰান্ত বোলা হয়।

(ঘ) বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰৰ আগতে মানুহে কিহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সময় সম্পৰ্কে অৱগত হৈছিল?

উত্তৰ: বিজ্ঞানৰ আৱিষ্কাৰ বা যান্ত্ৰিক ঘড়ী ওলোৱাৰ আগতে মানুহে প্ৰাকৃতিক জগতৰ গতি-বিধি আৰু জীৱ-জন্তুৰ আচৰণ লক্ষ্য কৰি সময় নিৰূপণ কৰিছিল। তেওঁলোকে বেলিটোৰ গতি অনুসৰি নিজৰ গাৰ ছাঁ দীঘল-চুটি হোৱা চাই সময় ঠিক কৰিছিল। তদুপৰি, কোনো ঠাইলৈ যোৱাৰ দূৰত্ব বা সময়ক 'ৰিংটোবে' (কাৰোবাৰ মাত শুনা দূৰত্ব) বা 'তামোল এখন খাই শেষ কৰা সময়' আদি সাধাৰণ উপায়েৰে নিৰ্ধাৰণ কৰিছিল। চন্দ্ৰ-সূৰ্যৰ অৱস্থান চাই দিন-মাহ গণনা কৰা হৈছিল।

৫। তলৰ প্ৰশ্নকেইটাৰ অন্তৰ্নিহিত ভাব বিশ্লেষণ কৰা:

(ক) সময়ৰ এই ভাগবিলাক বিশেষ বিশেষ লক্ষণাক্ৰান্ত।

উত্তৰ: ভাব বিশ্লেষণ: এই বাক্যশাৰীৰ অন্তৰ্নিহিত ভাবটো হৈছে যে সময়ৰ প্ৰতিটো যুগ বা বিভাগৰ একো একোটা নিজস্ব বৈশিষ্ট্য বা পৰিচিতি থাকে। বিভিন্ন ধৰ্ম আৰু বিশ্বাস অনুসৰি এই লক্ষণসমূহ নিৰ্ণয় কৰা হৈছে। যেনে— হিন্দু শাস্ত্ৰমতে চাৰি যুগৰ (সত্য, ক্ৰেতা, দ্বাপৰ, কলি) বেলেগ বেলেগ লক্ষণ আছে। কলি যুগৰ অন্তত কল্কি অৱতাৰৰ আগমন ঘটিব আৰু সত্য যুগ আৰম্ভ হ’ব। ঠিক তেনেদৰে খ্ৰীষ্টানসকলৰ বাবে যীশুৰ হাজাৰ বছৰীয়া ৰাজত্ব বা ইছলাম ধৰ্মত শেষ ইমাম মেহদিৰ আগমন একো একোটা যুগৰ ধাৰণা বহন কৰে। অৰ্থাৎ, প্ৰতিটো যুগতে ঘটিবলগীয়া এনে বিশেষ ঘটনাবোৰেই সময়ৰ সেই ভাগবোৰক 'লক্ষণাক্ৰান্ত' কৰি তোলে।

(খ) সময়ৰ টিকনিডাল হেনো আগফালে।

উত্তৰ: ভাব বিশ্লেষণ: সাধাৰণতে মানুহৰ মূৰৰ টিকনিডাল পিছফালে থাকে, যাক পাছৰ পৰা সহজে ধৰিব পাৰি। কিন্তু লেখকে সময়ৰ ক্ষেত্ৰত এক কাল্পনিক বিপৰীত উপমা দি কৈছে যে সময়ৰ টিকনিডাল আগফালেহে থাকে। ইয়াৰ অন্তৰ্নিহিত অৰ্থ হৈছে সময় অত্যন্ত ক্ষিপ্ৰ আৰু ই সদায় আগলৈ ধাবিত হয়। এবাৰ সময় পাৰ হৈ গ’লে তাক পাছফালৰ পৰা খেদি গৈ ধৰা বা ঘূৰাই অনা অসম্ভৱ। গতিকে, সময়ক কামত লগাবলৈ হ’লে মানুহ সদায় সময়তকৈ দুখোজ আগবাঢ়ি থাকিব লাগিব আৰু পূৰ্বপ্ৰস্তুতিৰে আগতীয়াকৈ সময়ক ধৰি ৰাখিব লাগিব।

(গ) সময়ৰ জোখ কামতহে, ঘড়ীৰ কাঁইটকেইডালত নাই।

উত্তৰ: ভাব বিশ্লেষণ: ঘড়ীৰ কাঁইটে আমাক কেৱল যান্ত্ৰিকভাৱে ছেকেণ্ড, মিনিট বা ঘণ্টাৰ হিচাপ দিয়ে। কিন্তু জীৱনত সময়ৰ প্ৰকৃত মূল্য বা গুৰুত্ব ঘড়ীৰ গতিৰে জোখিব নোৱাৰি। সময়ৰ প্ৰকৃত জোখ নিৰ্ভৰ কৰে মানুহে কৰা কৰ্মৰ ওপৰত। এজন কৰ্মী মানুহে কম সময়ৰ ভিতৰতে বহুতো মহৎ কাম কৰিব পাৰে, যাৰ বাবে তেওঁৰ সময়খিনি অৰ্থপূৰ্ণ হৈ পৰে। আনহাতে, এজন এলেহুৱা মানুহে একো কাম নকৰাকৈ ঘড়ীৰ কাঁইটলৈ চাই বহি থাকিলে সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ নহয়। গতিকে, মানুহে কৰা কৰ্মৰ গুণাগুণ আৰু পৰিমাণেহে সময়ৰ সাৰ্থকতা নিৰূপণ কৰে।

(ঘ) সময় অমূল্য ধন বোলা কথাষাৰ সঁচা।

উত্তৰ: ভাব বিশ্লেষণ: পৃথিৱীত হেৰাই যোৱা ধন-সম্পত্তি বা অলংকাৰ পুনৰ ঘূৰাই পাব পাৰি, কিন্তু এবাৰ পাৰ হৈ যোৱা সময় হাজাৰ চেষ্টা কৰিলেও কোনো ধনেৰে কিনিব নোৱাৰি। সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰে মানুহক চহকী আৰু সফল কৰি তোলে। উদাহৰণস্বৰূপে— এজন ব্যৱসায়ীয়ে এক মিনিট সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰেৰে হাজাৰ হাজাৰ টকা উপাৰ্জন কৰিব পাৰে বা ঘোঁৰা দৌৰত মাত্ৰ এক মুহূৰ্তৰ ব্যৱধানে কাৰোবাক লাখ টকাৰ গৰাকী কৰিব পাৰে। সময়ৰ মূল্য বুজি কৰা কামেই মানৱ জীৱনলৈ প্ৰকৃত সুখ-সমৃদ্ধি কঢ়িয়াই আনে বাবেই সময়ক 'অমূল্য ধন' বোলা হৈছে।

৬। 'প্ৰাকৃতিক জগতৰ গতি-বিধি লক্ষ্য কৰিও সময় নিৰূপণ কৰা হয়'— প্ৰাকৃতিক জগতৰ গতি-বিধিবোৰ কি কি? কেনেকৈ এই গতি-বিধিৰ দ্বাৰা সময় নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি?

উত্তৰ: প্ৰাকৃতিক জগতৰ গতি-বিধিবোৰ হ’ল— ঋতুৰ পৰিৱৰ্তন, সূৰ্য আৰু চন্দ্ৰৰ অৱস্থান, গছ-লতাৰ পৰিৱৰ্তন আৰু জীৱ-জন্তু তথা চৰাই-চিৰিকতিৰ আচৰণ।

সময় নিৰ্ণয় কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়া:

গছ-লতাৰ দ্বাৰা: জাৰকালি শুকাই যোৱা গছৰ ডালত কুঁহিপাত ওলালেই বসন্ত ঋতুৰ আগমন ধৰিব পাৰি। কঁঠালে মুচি পেলালে, আমে মলিয়ালে, ধান পকিলে বা বাঁহে গাজ মেলিলে একো একোটা নিৰ্দিষ্ট ঋতুৰ সম্ভেদ পোৱা যায়। পদুম ফুল ৰাতিপুৱা ফুলি উঠা আৰু সন্ধিয়া জঁয় পৰা কাৰ্যই সূৰ্য উদয় আৰু অস্ত যোৱাৰ সময় দেখুৱাই দিয়ে। বেলিফুল সূৰ্যৰ দিশে ঘূৰি সময়ৰ সঁহাৰি দিয়ে।

জীৱ-জন্তু আৰু চৰাইৰ দ্বাৰা: কুলি-কেতেকীৰ মাতে বসন্তৰ আগমন সূচায়। ভেকুলীয়ে টোৰটোৰালে বা মাছে কণী পাৰিলে বৰষুণৰ বতৰ গম পোৱা যায়। কুকুৰাৰ ডাকত ৰাতি পুৱায় আৰু শিয়ালে হোৱা দি প্ৰতি প্ৰহৰৰ বাতৰি দিয়ে। গৰুৱে ধূলি উৰুৱাই ঘৰলৈ উভতি অহা কাৰ্যই গধূলি হোৱা বুজায়।

৭। 'নিয়মানুবৰ্তিতা আৰু সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ'— ইয়াকে বিষয় হিচাপে লৈ এটি টোকা যুগুত কৰা।

উত্তৰ:

নিয়মানুবৰ্তিতা আৰু সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ

ভূমিকা: মানৱ জীৱনৰ উন্নতিৰ মূল ভেটি হ’ল নিয়মানুবৰ্তিতা আৰু সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ। সময় চিৰ প্ৰবাহমান। ই কাৰো বাবে ৰৈ নাথাকে। এই সোঁতক যিয়ে নিয়ন্ত্ৰণ কৰি নিজৰ কাম শৃংখলাবদ্ধভাৱে কৰিব পাৰে, তেৱেঁই জীৱনত সফলতাৰ শিখৰত আৰোহণ কৰে।

নিয়মানুবৰ্তিতাৰ প্ৰয়োজনীয়তা: প্ৰতিটো কাম নিৰ্দিষ্ট নিয়ম আৰু সূচী অনুসৰি কৰাকে নিয়মানুবৰ্তিতা বোলে। ঘৰুৱা জীৱনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ৰাষ্ট্ৰ পৰিচালনালৈকে সকলোতে ইয়াৰ প্ৰয়োজনীয়তা অপৰিসীম। ৰে’লগাড়ীৰ সময় তালিকা যদি শৃংখলাবদ্ধ নহয়, তেন্তে যাতায়াত ব্যৱস্থা ব্যাহত হ’ব। ঠিক তেনেদৰে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নিয়মীয়াকৈ পঢ়া-শুনা নকৰিলে পৰীক্ষাত ভাল ফল দেখুৱাব নোৱাৰে।

সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰৰ ফল: সময়ক অমূল্য ধন বুলি কোৱা হয়। পৃথিৱীৰ মহান ব্যক্তিসকল, যেনে— মহাত্মা গান্ধী, লাচিত বৰফুকন আদিয়ে সময়ৰ প্ৰতিটো ছেকেণ্ডৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰিছিল। মহাত্মা গান্ধীৰ ২৪ ঘণ্টাৰ কটকটীয়া কাৰ্যসূচী আছিল। লাচিতে সময়ৰ মূল্য বুজিছিল বাবেই মোমায়েকৰ মূৰ কাটি হ’লেও দেশ ৰক্ষা কৰিছিল। সময়ত কাম নকৰিলে পাছত কেৱল অনুশোচনা কৰিবলগীয়া হয়।

সামৰণি: সময়ৰ শৰ উচিত সময়ত মাৰিব জানিব লাগিব, অন্যথা জীৱন যুদ্ধত পৰাজয় নিশ্চিত। সেয়েহে, আমি সকলোৱে এলেহ পৰিহাৰ কৰি নিয়মানুবৰ্তিতাৰ মাজেৰে সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰ কৰা উচিত।

ভাষা-বিষয়ক:

৮। ভাব সম্প্ৰসাৰণ কৰা :

(ক) আইৰো বাৰ্তা গংগাৰো যাত্ৰা।

উত্তৰ:

মূলভাৱ: একেটা প্ৰচেষ্টা বা যাত্ৰাতে একেলগে দুটা উদ্দেশ্য বা কাম সিদ্ধি হোৱা অৱস্তক বুজাবলৈ এই প্ৰবচনটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

সম্প্ৰসাৰিত ভাৱ: প্ৰাচীন কালত ভাৰতীয় সমাজত গংগা স্নান কৰাটো পৰম পবিত্ৰ আৰু ধৰ্মীয় কৰ্তব্য বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। আনহাতে, দূৰৈত থকা আই বা মাতৃৰ খবৰ লোৱাটোও অপৰিহাৰ্য আছিল। যদি কাৰোবাৰ মাতৃ গংগা নদীৰ দিশত থাকে, তেন্তে সেইফালে যাত্ৰা কৰিলে একে সময়তে মাতৃকো দৰ্শন কৰা হয় আৰু পবিত্ৰ গংগাত স্নানো কৰা হয়। অৰ্থাৎ এটা খৰচ বা কষ্টতে দুয়োটা মহৎ কাম সম্পন্ন হয়।

আমাৰ ব্যৱহাৰিক জীৱনতো বহু সময়ত এনে সুযোগ আহে য’ত এটা মাত্ৰ কাৰ্যৰ দ্বাৰা আমি দুটা বেলেগ বেলেগ লাভ অৰ্জন কৰিব পাৰোঁ। ইয়াক বুদ্ধিমত্তা আৰু সময়ৰ উচিত সদ্ব্যৱহাৰ বুলি ক’ব পাৰি। তেনে পৰিস্থিতিক বুজাবলৈকে অসমীয়া সমাজত এই জতুৱা ঠাঁচটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

(খ) ৰাইজে নখ জোকাৰিলে নৈ বয়।

উত্তৰ:

মূলভাৱ: একতাৰ শক্তি অপৰিসীম। বহু মানুহৰ ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ দান বা প্ৰচেষ্টাই একগোট হৈ এটা ডাঙৰ বা কঠিন কামো অতি সহজে সম্পাদন কৰিব পাৰে।

সম্প্ৰসাৰিত ভাৱ: এটা নখৰ পৰা নিগৰি অহা পানীৰ টোপাল এটা তেনেই নগণ্য। কিন্তু যদিহে এখন সমাজ বা দেশৰ সকলো মানুহে একেলগে নিজৰ নখ জোকাৰি পানীৰ টোপাল পেলায়, তেন্তে সেই টোপালবোৰ গোট খাই এক বিশাল নৈৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে। ইয়াৰ প্ৰকৃত অৰ্থ হ’ল গণশক্তি বা সামূহিক প্ৰচেষ্টাৰ ক্ষমতা।

কোনো এটা ডাঙৰ কাম এজন ব্যক্তিৰ বাবে কৰাটো অসম্ভৱ হ’ব পাৰে, কিন্তু সমাজৰ সকলোৱে যদি অলপ অলপকৈ সহায়ৰ হাত আগবঢ়ায়, তেন্তে সেই কামটো অতি সোনকালে আৰু সুন্দৰকৈ হৈ উঠে। ধন, জন বা শ্ৰম— যিকোনো ক্ষেত্ৰতে সমাজৰ ক্ষুদ্ৰ অৱদানেই এক বৃহৎ শক্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। গতিকে, সমাজ তথা দেশৰ উন্নয়নৰ বাবে একতা আৰু সামূহিক সহযোগিতা একান্ত প্ৰয়োজনীয়।

(গ) সময়ৰ শৰ মাৰিব নাজানিলে শৰ পহুৰ মঙহ খাবলৈ আশা কৰা মিছা।

উত্তৰ:

মূলভাৱ: প্ৰতিটো কামৰে একোটা নিৰ্দিষ্ট আৰু উপযুক্ত সময় থাকে। উপযুক্ত সময়ত সঠিক পদক্ষেপ ল’ব নোৱাৰিলে কেতিয়াও সফলতা লাভ কৰিব নোৱাৰি।

সম্প্ৰসাৰিত ভাৱ: 'শৰ পহু' হৈছে অতি তীব্ৰ বেগেৰে দৌৰিব পৰা এক প্ৰকাৰৰ পহু। চিকাৰীয়ে যদি তাক চিকাৰ কৰিবলৈ হয়, তেন্তে পহুটো চকুৰ পলকতে পাৰ হৈ যোৱাৰ পূৰ্বেই সঠিক মুহূৰ্তত ধনুত গুণ লগাই শৰ (কাঁড়) মাৰিব লাগিব। চিকাৰীয়ে যদি অলপ সময় পলম কৰে বা সঠিক সময়ত লক্ষ্যভেদ কৰিব নোৱাৰে, তেন্তে পহু পলাই যাব আৰু চিকাৰীৰ বাবে তাৰ সোৱাদ লগা মঙহ খোৱাৰ আশাও বৃথা হ’ব।

ঠিক তেনেদৰে, মানুহৰ জীৱনলৈ অহা সুযোগবোৰো ক্ষণস্থায়ী। বতৰ চাই কঠীয়া পেলালেহে খেতি ভাল হয়, ৰোগৰ আৰম্ভণিতে চিকিৎসা নকৰিলে পিছত ধনন্তৰী মাতিলেও কাম নিদিয়ে। যি মানুহে সময়ৰ মূল্য নুবুজি কাম পিছলৈ পেলাই থৈ দিয়ে, তেওঁ জীৱনৰ সোণালী সুযোগবোৰ হেৰুৱাই পেলায়। গতিকে, জীৱনত কৃতকাৰ্য হ’বলৈ হ’লে উপযুক্ত সময়ত উপযুক্ত কৰ্ম কৰাটো অপৰিহাৰ্য।

৯। সন্ধি ভাঙা:

শকাব্দ = শক + অব্দ

খ্ৰীষ্টাব্দ = খ্ৰীষ্ট + অব্দ

শংকৰাব্দ = শংকৰ + অব্দ

চৈতন্যাব্দ = চৈতন্য + অব্দ

লক্ষণাক্ৰান্ত = লক্ষণ + আক্ৰান্ত

কল্পান্তৰ = কল্প + অন্তৰ

কৰায়ত্ত = কৰ + আয়ত্ত

মনস্তাপ = মনঃ + তাপ

১০। পাঠটিত থকা কেইটামান যুৰীয়া শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি বাক্য সাজা।

দিন-ৰাতি: কৃষকসকলে পথাৰত দিন-ৰাতি একাকাৰ কৰি পৰিশ্ৰম কৰে।

যুদ্ধ-বিগ্ৰহ: পুৰণি কালত ৰজাসকলৰ মাজত সদায় যুদ্ধ-বিগ্ৰহ লাগি আছিল।

যন্ত্ৰ-পাতি: আজিকালি বিজ্ঞানৰ উন্নত যন্ত্ৰ-পাতিৰ সহায়ত জটিল চিকিৎসা সম্ভৱ হৈছে।

চৰাই-চিৰিকতি: ৰাতিপুৱা হোৱাৰ লগে লগে চৰাই-চিৰিকতিবোৰে কিচমিচাবলৈ ধৰে।

গাছ-লতা: প্ৰকৃতিৰ বুকুত থকা সেউজিয়া গাছ-লতাই আমাক অক্সিজেন প্ৰদান কৰে।

মাছে-মঙহে: আলহী অহাত ঘৰত আজি মাছে-মঙহে তৃপ্তিৰে এসাজ খোৱা হ’ল।

১১। সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰি তুমি কেনেদৰে উপকৃত হৈছা— ইয়াকে জনাই তুমি তোমাৰ আইতাৰালৈ এখন চিঠি লিখা।

উত্তৰ:

প্ৰতি,

শ্ৰদ্ধেয় আইতা,

মোৰ ভক্তিপূৰ্ণ সেৱা গ্ৰহণ কৰিব। আশা কৰোঁ আপুনি কুশলে আছে।

আইতা, আপুনি মোক সৰুৰে পৰা সদায় কৈছিল যে সময় কাৰো বাবে ৰৈ নাথাকে আৰু ইয়াৰ সদায় সদ্ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে। আপোনাৰ সেই উপদেশ মই এইবাৰ মোৰ বাৰ্ষিক পৰীক্ষাৰ প্ৰস্তুতিত আখৰে আখৰে পালন কৰিলোঁ। মই দিনটোৰ প্ৰতিটো কাম, যেনে— পঢ়া, খেলা আৰু জিৰণি লোৱাৰ বাবে এটা নিৰ্দ্ধাৰিত সময় তালিকা (Time-table) বনাই লৈছিলোঁ।

সময়মতে পঢ়া-শুনা কৰাৰ বাবে পৰীক্ষাৰ শেষৰ সময়খিনিত মোৰ কোনো মানসিক চাপ নহ’ল আৰু মই সকলো বিষয় সুন্দৰকৈ পুনৰীক্ষণ (Revision) কৰিব পাৰিলোঁ। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে মই পৰীক্ষাত খুব ভাল নম্বৰ লাভ কৰি শ্ৰেণীত প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰিবলৈ সক্ষম হ’লোঁ। সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰে মোক আত্মবিশ্বাসী কৰি তুলিছে। আপোনাৰ আশীৰ্বাদ আৰু উপদেশৰ বাবেই মই এই সফলতা পাইছোঁ।

ঘৰৰ সকলোকে মোৰ মৰম আৰু প্ৰণাম জনাব। আপোনাৰ শৰীৰৰ যত্ন ল’ব। অতি সোনকালে মই আপোনাক দেখা কৰিবলৈ ঘৰলৈ যাম।

আপোনাৰ মৰমৰ নাতি,

জাহান

ঠিকনা:

জাহান এডুকেশন, নগাঁও, অসম।

অধ্যায়ৰ পৰিচয়

'সময়' নামৰ প্ৰবন্ধটি অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ অন্যতম বিশিষ্ট ব্যক্তি, বাগ্মীবৰ নীলমণি ফুকন (জ্যেষ্ঠ) দেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত। এই প্ৰবন্ধটিত মানৱ জীৱনত সময়ৰ গুৰুত্ব, ইয়াৰ গতিশীলতা আৰু সময়ানুবৰ্তিতাৰ আৱশ্যকতা সুন্দৰভাৱে দাঙি ধৰা হৈছে। কবিয়ে ইয়াত সময়ক কেৱল ঘড়ীৰ কাঁইটৰ মাজতে আৱদ্ধ নাৰাখি কৰ্মৰ সৈতে ইয়াৰ থকা গভীৰ সম্পৰ্কক বৈজ্ঞানিক, ঐতিহাসিক আৰু প্ৰাকৃতিক দৃষ্টিকোণেৰে বিশ্লেষণ কৰিছে।

কবি পৰিচয়

নাম: নীলমণি ফুকন (জ্যেষ্ঠ) (১৮৮০-১৯৭৮)।

জন্ম আৰু বংশ পৰিচয়: ডিব্ৰুগড় জিলাত জন্ম। পিতৃ লম্বোদৰ খাৰঘৰীয়া ফুকন।

শিক্ষা: ডিব্ৰুগড়ত স্কুলীয়া শিক্ষা শেষ কৰি কটন কলেজৰ পৰা এফ. এ. পাছ কৰে। তাৰ পিছত কোচবিহাৰৰ পৰা বি. এ. আৰু কলকাতাত আইন শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।

কৰ্মজীৱন: জৰ্জ ইনষ্টিটিউট হাইস্কুলৰ প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। পিছলৈ চাহ বাগিচাৰ ব্যৱসায় কৰাৰ লগতে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগ দি বিধানসভাৰ সদস্য নিৰ্বাচিত হয়।

সাহিত্য কৃতি: তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থসমূহ হ’ল— 'সাহিত্য-কলা', 'চিন্তামণি', 'জ্যোতিকণা', 'মানসী', 'সন্ধানী'। তেওঁ 'আলোচনী' আৰু 'ন-জোন' নামৰ কাকত দুখনৰ সম্পাদক আছিল।

সন্মান: অসম সাহিত্য সভাৰ শিৱসাগৰ অধিৱেশনৰ সভাপতিৰ আসন শুৱনি কৰিছিল। তেওঁক 'বাগ্মীবৰ' উপাধিৰে বিভূষিত কৰা হৈছিল।

পাঠৰ মূলভাব

সময় চিৰ গতিশীল। নৈৰ সোঁতৰ দৰেই সময়ো কাৰো বাবে ৰৈ নাথাকে। ঘড়ীৰ কাঁইটে সময়ৰ হিচাপ দিলেও সময়ৰ প্ৰকৃত মূল্যায়ন হয় মানুহৰ কৰ্মৰ মাজেৰে। যি মানুহে সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰ কৰিব জানে, তেওঁ জীৱনত সফলতা লাভ কৰে। আনহাতে, এলেহুৱা আৰু অপ্ৰস্তুত মানুহে সময়ৰ মূল্য নুবুজাৰ বাবে জীৱনত হাৰ মানিবলগীয়া হয়। সময়ানুবৰ্তিতা আৰু শৃংখলাই সমাজ তথা ৰাষ্ট্ৰ পৰিচালনাত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লয়।

পাঠৰ সাৰাংশ

প্ৰবন্ধকাৰৰ মতে, সময় আৰু নৈৰ সোঁত একেই— দুয়ো সদায় বৈ থাকে, কেতিয়াও থমকি নৰয়। প্ৰকৃতিৰ বিভিন্ন পৰিৱৰ্তন, যেনে— ঋতুৰ পৰিৱৰ্তন, ফুল ফুলা, গছৰ কুঁহিপাত ওলোৱা আৰু জীৱ-জন্তুৰ আচৰণ (যেনে: কুলিৰ মাত, কুকুৰাৰ ডাক আদি) লক্ষ্য কৰি প্ৰাচীন কালৰে পৰা মানুহে সময় নিৰূপণ কৰি আহিছে। ইতিহাসত ডাঙৰ ডাঙৰ ঘটনা বা ব্যক্তিৰ জন্মক কেন্দ্ৰ কৰি শকাব্দ, খ্ৰীষ্টাব্দ, শংকৰাব্দ আদিৰ সৃষ্টি হৈছে।

বিজ্ঞানে আজিকালি সময়ৰ আটাইতকৈ সূক্ষ্ম ভাগটোকো যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা ধৰা পেলাব পৰা কৰিছে। কিন্তু প্ৰকৃততে সময়ৰ জোখ ঘড়ীৰ কাঁইটতকৈ মানুহৰ কৰ্মতহে প্ৰকাশ পায়। এজন কৰ্মী মানুহৰ বাবে দিনটো চকুৰ পচাৰতে পাৰ হয়, কিন্তু এলেহুৱাৰ বাবে সময় যেন পাৰই হ’ব নোখোজে। সময়ৰ টিকনিডাল আগফালে থাকে, গতিকে ইয়াক ধৰিবলৈ হ’লে সদায় সময়তকৈ দুখোজ আগবাঢ়ি থাকিব লাগিব। লাচিত বৰফুকন বা নেপোলিয়নৰ দৰে বীৰৰ উদাহৰণেৰে কবিয়ে সময়ৰ মূল্য আৰু যুদ্ধ বা কৰ্মক্ষেত্ৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱ সুন্দৰভাৱে দেখুৱাইছে। চমু কথাত, সময় অমূল্য ধন আৰু ইয়াৰ সদ্ব্যৱহাৰেই মানুহক অমৰত্ব প্ৰদান কৰে।

পৰীক্ষাত সঘনাই অহা প্ৰশ্নোত্তৰ

প্ৰশ্ন ১। নেপোলিয়ন ৱাটাৰ্লু যুদ্ধত কিয় পৰাজিত হৈছিল?

উত্তৰ: যুদ্ধ-বিগ্ৰহত সময়ৰ মূল্য অপৰিসীম। দিগ্বিজয়ী নেপোলিয়নক পাছফালৰ পৰা বল দিবলৈ যোৱা সৈন্যবাহিনী গৈ পোৱাত মাত্ৰ পাঁচ মিনিট পলম হৈছিল। এই মাত্ৰ পাঁচ মিনিট সময় পলম হোৱা বাবেই নেপোলিয়নে ৱাটাৰ্লু যুদ্ধত হাৰ মানিবলগীয়া হৈছিল।

প্ৰশ্ন ২। লাচিত বৰফুকনে সময়ৰ গুৰুত্ব বুজি কি কৰিছিল?

উত্তৰ: দেশৰ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে নিৰ্ধাৰিত সময়ৰ ভিতৰত গড় বন্ধা কাম শেষ কৰাটো অত্যন্ত জৰুৰী আছিল। কিন্তু মোমায়েকে কামত অৱহেলা কৰা দেখি, লাচিতে দেশৰ স্বাৰ্থত আৰু সময়ৰ মূল্য ৰক্ষা কৰিবলৈ মোমায়েকৰ মূৰটো কাটিও কাৰ্যসিদ্ধি কৰিছিল।

প্ৰশ্ন ৩। 'বেলি-ঘড়ী' বুলি লেখকে কোনটো ফুলক আখ্যা দিছে?

উত্তৰ: বেলিফুল বা সূৰ্যমুখী ফুলক লেখকে 'বেলি-ঘড়ী' বুলি আখ্যা দিছে, কিয়নো এই ফুল সূৰ্যৰ গতিৰ লগে লগে ঘূৰে আৰু সময়ৰ আভাস দিয়ে।

অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ সংক্ষিপ্ত প্ৰশ্নোত্তৰ

প্ৰশ্ন ১। মিলেনিয়াম (Millennium) মানে কি?

উত্তৰ: খ্ৰীষ্টান ধৰ্মমতে মিলেনিয়াম মানে হৈছে যীশু খ্ৰীষ্টৰ হাজাৰ বছৰীয়া সুখৰ ৰাজত্ব কাল।

প্ৰশ্ন ২। ইছলাম ধৰ্মমতে কোনজন পুৰুষৰ আগমন এক যুগৰ লক্ষণ?

উত্তৰ: ইছলাম ধৰ্মমতে শেষ ইমাম মেহদিৰ আগমন একো একোটা যুগৰ লক্ষণ।

প্ৰশ্ন ৩। ধনাধিপতি যক্ষৰাজ কোন আছিল?

উত্তৰ: ধনাধিপতি যক্ষৰাজ আছিল কুবেৰ। তেওঁ ব্ৰহ্মাৰ বৰত অমৰত্ব লাভ কৰিছিল।

বহল প্ৰশ্নোত্তৰ

প্ৰশ্ন ১। লেখকে কৰ্মী লোকৰ বিশ্ৰামক কেনেকৈ বাখ্যা কৰিছে?

উত্তৰ: প্ৰবন্ধকাৰ নীলমণি ফুকনৰ মতে, কৰ্মী লোকসকলৰ বাবে সময়ৰ কোনো সুৰুঙা নাথাকে। তেওঁলোকৰ জীৱনত 'বিশ্ৰাম' বোলা কথাটো কৰ্মৰ পৰা সম্পূৰ্ণ বিৰতি লোৱা নহয়, বৰঞ্চ সি হৈছে এক বিশেষ ধৰণৰ শ্ৰমহে। তেওঁলোকে এটা কাম শেষ কৰি আন এটা নতুন বা পাতল কামৰ মাজেৰেহে জিৰণি লয়। তেওঁলোকে কৰ্মৰ পৰা কেতিয়াও অব্যাহতি নলয় আৰু কৰ্মব্যস্ততাৰ মাজেৰেই অনন্ত সময়ক বান্ধি অমৰত্ব লাভ কৰে।

এক কথাত উত্তৰ

১। ব্ৰহ্মাৰ এদিন আৰু এৰাতিক হিন্দু শাস্ত্ৰত কি বোলে?

উত্তৰ: কল্প

২। সময়ৰ আটাইতকৈ সৰু ভাগবিলাক কি কি?

উত্তৰ: দণ্ড, পল, অনুপল

৩। কাৰ ডাকত মানুহে ৰাতি পুৱাল বুলি শোৱা পাটি এৰে?

উত্তৰ: কুকুৰাৰ ডাকত

৪। 'সময়' প্ৰবন্ধটিৰ লেখক কোন?

উত্তৰ: নীলমণি ফুকন (জ্যেষ্ঠ)

অতি চমু প্ৰশ্নোত্তৰ

প্ৰশ্ন ১। কাৰ দিনটো নাযায়-নুপুৱায় যেন লাগে?

উত্তৰ: এলেহুৱা বা অলস মানুহৰ দিনটো নাযায়-নুপুৱায় যেন লাগে।

প্ৰশ্ন ২। উশাহ আৰু ৰিংটোৱে আদিমকালত কিহৰ জোখ দিছিল?

উত্তৰ: সময়ৰ।

উত্তৰ: আদিমকালত মানুহক এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ যাবলৈ লগা সময়ৰ জোখ দিছিল।

চমু প্ৰশ্নোত্তৰ

প্ৰশ্ন ১। ঘনাই মাকো মাৰিব পৰা শিপিনীৰ উদাহৰণেৰে লেখকে কি বুজাব খুজিছে?

উত্তৰ: লেখকে বুজাব খুজিছে যে যি শিপিনীয়ে ক্ষিপ্ৰতাৰে আৰু নিপুণতাৰে কাম কৰি দিনটোত দুখন গামোচা উলিয়ায়, তেওঁৰ শ্ৰম আৰু সময়ৰ মূল্য বেছি। আনহাতে লেহেমীয়া শিপিনীয়ে দিনটোত এখন গামোচাহে উলিয়াব পাৰে। অৰ্থাৎ সময়ৰ সঠিক আৰু দ্ৰুত ব্যৱহাৰে উৎপাদন আৰু লাভ বৃদ্ধি কৰে।

দীঘল প্ৰশ্নোত্তৰ

প্ৰশ্ন ১। "ঘৰখন চলোৱাৰ পৰা এখন ৰাজ্য চলোৱালৈকে সকলো কামতে শৃংখলাৰ মাজেদি সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ নকৰিলে ঘৰ গুচি অচিৰেই বাঁহতল হৈ উঠে..."— কথাষাৰৰ তাৎপৰ্য বহলাই লিখা।

উত্তৰ: এই কথাষাৰৰ জৰিয়তে লেখকে মানুহৰ ব্যক্তিগত ঘৰুৱা জীৱনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সমাজ আৰু ৰাষ্ট্ৰ পৰিচালনালৈকে সকলো ক্ষেত্ৰতে সময়ানুবৰ্তিতা আৰু শৃংখলাবদ্ধতাৰ অপৰহাৰ্যতাক প্ৰকাশ কৰিছে।

এটা পৰিয়ালত যদি সদস্যসকলে সময়মতে নিজৰ দায়িত্ব পালন নকৰে, আয়-ব্যয়ৰ হিচাপ সময়মতে নাৰাখে, তেন্তে সেই ঘৰখনত অচিৰেই বিশৃংখলতা আৰু দৰিদ্ৰতাই দেখা দিব। ঘৰখন ধ্বংস হৈ 'বাঁহতল' বা মৰিশালিৰ দৰে উৰুঙা আৰু অশান্তিকৰ ঠাইত পৰিণত হ’ব।

একেদৰে, এখন ৰাজ্য বা দেশ পৰিচালনা কৰা চৰকাৰ, বিষয়া আৰু নাগৰিকসকলে যদি সময়ৰ মূল্য নিদিয়ে, তেন্তে শাসন ব্যৱস্থা ভাগি পৰিব। আইন-শৃংখলা অৱনতি ঘটি দেশত অৰাজকতাৰ সৃষ্টি হ’ব। সেয়েহে, যিকোনো ব্যৱস্থাক জীয়াই ৰাখিবলৈ হ’লে সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ আৰু অনুশাসন অপৰিহাৰ্য।

প্ৰশ্ন ২। (Personal Evaluation): আপুনি আপোনাৰ দৈনিক জীৱনত সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ কোনটো নিয়ম আটাইতকয়ে গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি ভাবে?

উত্তৰ:

দৈনিক জীৱনত সময়ৰ সঠিক সদ্ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ মই 'কৰ্মৰ ধাৰাবাহিকতা আৰু অগ্ৰাধিকাৰভিত্তিত কামৰ শ্ৰেণীবিভাজন' (Prioritization and Consistency)-ক আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ নিয়ম বুলি ভাবোঁ।

'সময়' পাঠটিত লেখকে উল্লেখ কৰাৰ দৰে, সময়ৰ প্ৰকৃত জোখ ঘড়ীৰ কাঁইটতকৈ মানুহৰ কৰ্মতহে প্ৰকাশ পায়। সেয়েহে, মই মোৰ দিনটো পৰিচালনা কৰিবলৈ তলৰ তিনিটা মূল চৰণক আটাইতকৈ বেছি গুৰুত্ব দিওঁ:

আটাইতকৈ জৰুৰী কামটো প্ৰথমে কৰা: দিনটোৰ আৰম্ভণিতে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু জৰুৰী কামটো বাছি লৈ তাক প্ৰথমে শেষ কৰিব লাগে। ইয়াৰ দ্বাৰা মানসিক চাপ কমে আৰু দিনটোৰ বাকী থকা সময়খিনি আন কামৰ বাবে সহজে উলিয়াব পাৰি।

এলেহ পৰিহাৰ কৰি কৰ্মব্যস্ত থকা: লেখকে কোৱাৰ দৰে, কর্মী লোকৰ মানত দিনটো চকুৰ পচাৰতে যায়, কিন্তু এলেহুৱাৰ বাবে সময় যেন পাৰই হ’ব নোখোজে। গতিকে, অলস হৈ বহি নাথাকি নিজক সদায় কোনোবা নাকোনো গঠনমূলক কামত ব্যস্ত ৰখাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।

সময়তকৈ দুখোজ আগবাঢ়ি থকা: যিহেতু সময়ৰ টিকনিডাল আগফালে, গতিকে শেষ মুহূৰ্তৰ বাবে কাম পেলাই নোথৈ, নিৰ্ধাৰিত সময়ৰ কিছু পূৰ্বেই প্ৰস্তুত থকাটোৱেই হৈছে সময়ক নিজৰ হাতত ৰখাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ নিয়ম।

সংক্ষেপে ক’বলৈ গ’লে, "আজিৰ কাম আজিয়েই আৰু এতিয়াৰ কাম এতিয়াই কৰা"— এই নিয়মটোৱেই সময়ৰ সদ্ব্যৱহাৰৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ উপায়।