মই অসমীয়া - অধ্যায় ৪ - অসমীয়া

(ASSEB-I)

Assam State School Education Board

Formerly— Board of Secondary Education, Assam

CLASS : X

SUBJECT : ASSAMESE (MIL)

Medium : Assamese

CHAPTER— 4

মই অসমীয়া

প্ৰশ্নাৱলী

ভাব-বিষয়ক:

১। চমু উত্তৰ দিয়া:

(ক) চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ কবিতা-পুথি এখনৰ নাম লিখা।

উত্তৰ: বেদুইন।

উত্তৰ: চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ এখন কবিতা-পুথিৰ নাম হ'ল 'বেদুইন' (অন্য পুথিসমূহ হ'ল- স্বাক্ষৰ, স্বপ্ন-দুঃস্বপ্ন আৰু কিছুকথা আদি)।

(খ) মোগলসকলে অসমৰ ক'ত ভৰি দিছিল?

উত্তৰ: সেউজীয়া দুৱৰি বনত।

উত্তৰ: মোগলসকলে অসমৰ সেউজীয়া দুৱৰি বনত অৰ্থাৎ সমৰ-থলীত ভৰি দিছিল।

(গ) অসমৰ হেংদাং ক'ত জিলিকিছিল?

উত্তৰ: দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত।

উত্তৰ: অসমৰ হেংদাং দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত জিলিকিছিল।

(ঘ) অসমীয়াসকলে কিহেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল?

উত্তৰ: ম'হ-শিঙেৰে তৈয়াৰী।

উত্তৰ: অসমীয়াসকলে ম'হ-শিঙেৰে তৈয়াৰী পেঁপা বজাইছিল।

(ঙ) অসমৰ স্বৰ্গদেৱে কিহেৰে দেউল সাজিছিল?

উত্তৰ: হাঁহ-কণী আৰু চাউলেৰে।

উত্তৰ: অসমৰ স্বৰ্গদেৱে হাঁহ-কণী আৰু চাউলেৰে (বৰা চাউল) দেউল সাজিছিল।

২। 'অসমৰ হেংদাং জিলিকিল

দুপৰৰ পূৰ্ণ আলোকত'- কথাখিনিৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা।

উত্তৰ: বিশ্বজয়ী মোগল বাহিনীয়ে যেতিয়া বিজয়ৰ আকাংক্ষাৰে অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহিছিল, তেতিয়া অসমৰ স্বাধীনতাপ্ৰিয় পুৰুষ-নাৰীয়ে মাতৃভূমিৰ ৰক্ষাৰ বাবে সমৰ-থলীত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। সেই যুদ্ধক্ষেত্ৰত অসমীয়া সেনানীৰ হাতত থকা হেংদাংখন দুপৰীয়াৰ সূৰ্যৰ পোহৰত তিৰবিৰাই জিলিকি উঠিছিল। এই কথাখিনিৰ জৰিয়তে অসমীয়া জাতিৰ অদম্য বীৰত্ব, সাহস আৰু দেশপ্ৰেমৰ প্ৰখৰতা প্ৰকাশ কৰা হৈছে।

৩। অসমৰ পুৰুষ-নাৰীয়ে কেনেদৰে ৰণলৈ ওলাই আহিছিল নিজৰ ভাষাৰে লিখা।

উত্তৰ: মোগলসকলে যেতিয়া অসম আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া স্বদেশৰ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ হেতু অসমৰ পুৰুষ আৰু তিৰোতা উভয়েই একেলগে ৰণ-প্ৰাংগণলৈ ওলাই আহিছিল। তেওঁলোকে শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধাৰণ কৰিছিল আৰু নিজৰ প্ৰাণৰ মায়া ত্যাগ কৰি বুকুপাতি সমৰ-থলীত জঁপিয়াই পৰিছিল।

৪। 'ক'ত অত বল পালে অসমৰ সেনানীয়ে

শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিত।'

- কথাষাৰৰ তাৎপর্য ব্যাখ্যা কৰা।

উত্তৰ: ৰাজপুতসকলকো পৰাস্ত কৰা শক্তিশালী আৰু বিশাল মোগল বাহিনী অসমৰ বীৰ সেনানীৰ হাতত পৰাজিত হ'বলগীয়া হৈছিল। মোগলসকলে আচৰিত হৈছিল যে কেৱল শুকান সান্দহ আৰু এয়াঁ‌জলি পানী খাই যুদ্ধ কৰা অসমীয়া সেনানীয়ে ইমান শক্তি ক'ৰ পৰা লাভ কৰিছিল। প্ৰকৃততে, অসমীয়া সেনানীৰ এই অপাৰ শক্তিৰ মূল উৎস কোনো উন্নত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ বা ৰাজকীয় খাদ্য নাছিল, বৰঞ্চ আছিল তেওঁলোকৰ বুকুৰ সীমাহীন স্বদেশপ্ৰেম আৰু কষ্টসহিষ্ণুতা। ইয়াৰ জৰিয়তে অসমীয়াৰ দেশপ্ৰেমৰ অপাৰ শক্তিৰ কথা বুজোৱা হৈছে।

৫। 'মই অসমীয়া' কবিতাটোত অসমৰ প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ কিদৰে প্ৰতিফলিত হৈছে বুজাই লিখা।

উত্তৰ: 'মই অসমীয়া' কবিতাটোত অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু ঐশ্বৰ্যৰ এক মনোমোহা ৰূপ প্ৰতিফলিত হৈছে। অসমৰ চৌদিশে থকা ধূসৰ পাহাৰ আৰু বনৰ প্ৰতিটো পাত যেন মিনাকৰা জাংফাইৰ দৰে জকমকীয়া। দুবৰিৰ পাতে পাতে পৰি থকা নিয়ৰক মুকুতাৰ থো‌পাৰ দৰে লাগে আৰু গচক দিলে যেন সেউজীয়া মৰকত বাখৰহে ভাগে। অসমৰ নদীৰ বালিত সোণ পোৱা যায়। প্ৰকৃতি ইমানেই চহকী আৰু সুন্দৰ যে পুঠি মাছেও যেন কাণত সোণৰ থুৰীয়া পিন্ধে আৰু ভেকুলীয়ে ফোঁট লৈ সুৱাগী সজায়। এইদৰেই কবিতাটোত অসমৰ সৰগসুন্দৰ প্ৰকৃতিৰ বৰ্ণনা দিয়া হৈছে।

৬। কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ চমু পৰিচয় দিয়া।

উত্তৰ: চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ জন্ম ১৯১৯ চনত গোলাঘাট জিলাৰ নাহৰণিত হৈছিল। তেওঁ অসমীয়া গল্প আৰু উপন্যাস সাহিত্যলৈ এক নতুন তৰংগ কঢ়িয়াই আনিছিল বাবে তেওঁক 'গল্পসম্ৰাট' বুলি কোৱা হয়। তেওঁৰ 'অঘৰী আত্মাৰ কাহিনী' নামৰ উপন্যাসখনৰ বাবে তেওঁ সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰে। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য কবিতাপুথিসমূহ হ'ল- 'বেদুইন', 'স্বাক্ষৰ', 'ছন্দহাৰৰ কবিতা' আদি। তেওঁ ১৯৭৭ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ অভয়াপুৰী অধিৱেশনৰ সভাপতিৰ পদ অলংকৃত কৰিছিল। ২০০০ চনত এইগৰাকী মহান সাহিত্যিকৰ দেহাৱসান ঘটে।

৭। অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি মোগলসকলে অসমৰ ৰূপ কিদৰে বৰ্ণনা কৰিছে বুজাই লিখা।

উত্তৰ: অসমলৈ যুদ্ধ কৰিবলৈ আহি পৰাজিত হোৱা মোগলৰ চকুত অসমৰ বিনন্দীয়া ৰূপ সৰগৰ দৰেই অপৰূপ যেন লাগিছিল। তেওঁলোকে দেখিছিল যে অসমৰ চৌদিশে ধূসৰ পাহাৰে আৱৰি আছে, গছৰ পাতবোৰ মিনাকৰা জাংফাইৰ দৰে জকমকীয়া আৰু দুবৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা বিৰাজমান। অসমীয়া মানুহে হাতীৰ দাঁতেৰে খৰমৰ চুলা সজায় আৰু পোৱালৰ দৰে মূল্যৱান শিলেৰে বন্ধোৱা দলঙত ভৰি ধোৱে। মুখৰ মাতত যেন মৰমৰ মৌ সৰে আৰু সুৰীয়া গীত শুনিলে শিল পমি যোৱা যেন অনুভৱ হয়। মোগলৰ দৃষ্টিত জগতত এনেকুৱা ধুনীয়া ৰূপৰ দেশ আৰু ক'তো নাই।

৮। ব্যাখ্যা কৰাঃ

(ক) মোগলে এবাৰ পালে শকতিৰ নৱ পৰিচয়

দেশ-প্রাণ, মুক্ত-প্রাণ, অসমৰ স্বদেশ ভকতি।

উত্তৰ:

প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথি 'অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা'ৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিক ৰচিত 'মই অসমীয়া' নামৰ কবিতাটোৰ পৰা তুলি দিয়া হৈছে।

সংগতি: মোগলসকলে অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহি অসমীয়া সেনাৰ যি অপাৰ শক্তিৰ উমান পাইছিল, তাকে বুজাবলৈ এই কথাফাঁকিৰ অৱতাৰণা কৰা হৈছে।

ব্যাখ্যা: সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষ জয় কৰি অহা মোগল বাহিনীয়ে ভাবিছিল যে তেওঁলোকে অসমকো অতি সহজে জয় কৰিব। কিন্তু অসমৰ সমৰ-থলীত উপস্থিত হৈ তেওঁলোকে এক নতুন ধৰণৰ শক্তিৰ পৰিচয় পালে। এই শক্তি কোনো অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ শক্তি নাছিল; ই আছিল স্বাধীনতাপ্ৰিয়, মুক্ত-প্ৰাণ অসমীয়া জাতিৰ বুকুৰ অকৃত্ৰিম 'স্বদেশ ভকতি' বা দেশপ্ৰেম। মাতৃভূমিৰ স্বাধীনতা ৰক্ষাৰ বাবে প্ৰাণ আহুতি দিবলৈ সাজু থকা অসমীয়াৰ এই দেশপ্ৰেমৰ আগত বিশাল মোগল বাহিনীয়েও পৰাজয় স্বীকাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল।

(খ) দুৱৰিৰ পাতে পাতে মুকুতাৰ থোপা গচকত ভাগে মৰকত,

হাতীৰ দাঁতেৰে কৰে খৰমৰ চুলা,

ভৰি ধোৱে পোৱালৰ ভৰা দলঙত।

উত্তৰ:

প্ৰসংগ: উক্ত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথি 'অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা'ৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিক ৰচিত 'মই অসমীয়া' নামৰ কবিতাটোৰ পৰা লোৱা হৈছে।

সংগতি: কবিতাটোত অসমৰ প্ৰাকৃতিক আৰু বস্তুগত ঐশ্বৰ্যৰ বৰ্ণনা দিবলৈ গৈ কবিয়ে এই কথাফাঁকি প্ৰয়োগ কৰিছে।

ব্যাখ্যা: অসম প্ৰকৃতিৰ দানত ইমানেই চহকী আৰু অপৰূপ যে ইয়াত দুবৰি বনত পৰি থকা নিয়ৰৰ টোপালবোৰক মুকুতাৰ থোপাৰ দৰে লাগে আৰু ভৰিৰে গচক দিলে যেন সেউজীয়া মৰকত বাখৰহে ভাগে। প্ৰাচীন অসমৰ মানুহে হাতীৰ দাঁতৰ দৰে মূল্যৱান বস্তুৰে খৰমৰ চুলা বা খুঁটি সাজিছিল আৰু ভৰি ধুবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা শিলচটা পোৱালমণিৰ দৰে মূল্যৱান আছিল। ইয়াৰ জৰিয়তে অসমৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য আৰু প্ৰাচীন অসমীয়া সমাজৰ চহকী জীৱন-ধাৰণৰ প্ৰতিচ্ছবি দাঙি ধৰা হৈছে।

(গ) মোহ গ'ল দূৰণিৰ বিদেশী মোগল

অসমত যেতিয়া দেখিলে সৰগৰ ৰূপ বিনন্দীয়া,

অসমত বন্দী হ'ল, অসমৰ ৰূপ-মুগ্ধ

দূৰৰ মোগল আহি হ'ল অসমীয়া।।

উত্তৰ:

প্ৰসংগ: উদ্ধৃত কবিতাফাঁকি আমাৰ পাঠ্যপুথি 'অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা'ৰ অন্তৰ্গত চৈয়দ আব্দুল মালিক ৰচিত 'মই অসমীয়া' নামৰ কবিতাটোৰ পৰা লোৱা হৈছে।

সংগতি: বিদেশী মোগলসকলে অসমৰ সৌন্দৰ্যত মুগ্ধ হৈ চিৰদিনৰ বাবে অসমীয়া হৈ পৰাৰ কথা বৰ্ণনা কৰিবলৈ এই কথাফাঁকিৰ প্ৰয়োগ কৰা হৈছে।

ব্যাখ্যা: অসম জয় কৰাৰ উদ্দেশ্যে সুদূৰৰ পৰা অহা বিদেশী মোগলসকলে যেতিয়া অসমৰ বিনন্দীয়া আৰু স্বৰ্গসদৃশ প্ৰাকৃতিক ৰূপ দেখিলে, তেতিয়া তেওঁলোক মোহগ্ৰস্ত হৈ পৰিল। পৰাজিত হোৱাৰ পিছত তেওঁলোকে নিজ দেশলৈ উভতি যোৱাৰ সলনি অসমৰ প্ৰকৃতি আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰেমত বন্দী হৈ পৰিল। এইদৰেই অসমৰ ৰূপত মুগ্ধ হৈ দূৰণিৰ মোগলসকলেও অসমৰ মাটিতে নিগাজীকৈ থাকি কালক্ৰমত নিজকে সম্পূৰ্ণৰূপে 'অসমীয়া' হিচাপে গঢ়ি তুলিলে।

(ঘ) জীৱনে মৰণে মই চিৰদিন অসমীয়া

অসমীয়া দেহ-প্রাণ মন;

জীয়াই থাকোঁতে মই অসমৰে অসমীয়া,

মৰিলেও বৰি ল'ম অসমৰ অমিয়া মৰণ।

উত্তৰ:

সংগতি: মাতৃভূমি অসমৰ প্ৰতি কবিৰ অকৃত্ৰিম ভালপোৱা আৰু আজীৱন অসমীয়া হৈ থকাৰ দৃঢ় সংকল্প ইয়াত প্ৰকাশ পাইছে।

ব্যাখ্যা: কবিৰ দেহ, প্ৰাণ আৰু মন সকলোতে কেৱল অসমীয়াৰ পৰিচয় নিহিত হৈ আছে। তেওঁৰ অন্তৰত অসমৰ প্ৰতি ইমানেই গভীৰ প্ৰেম যে জীয়াই থকা কালছোৱাত তেওঁ গৌৰৱেৰে কেৱল অসমৰ অসমীয়া হৈয়েই থাকিব বিচাৰে। কেৱল জীৱন কালতেই নহয়, মৃত্যুৰ সময়তো তেওঁ অসমৰ মাটিতেই অমিয়া মৰণ আঁকোৱালি ল'বলৈ বিচাৰে। জন্ম-জন্মান্তৰলৈ মাতৃভূমিৰ প্ৰতি থকা অসীম কৃতজ্ঞতা আৰু দেশপ্ৰেমৰ উৎকৃষ্ট নিদৰ্শন এই কবিতাফাঁকিৰ মাজেৰে ফুটি উঠিছে।

৯। 'মই অসমীয়া' কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক কিয় প্রশংসা কৰিছে, তোমাৰ কথাৰে বুজাই লিখা।

উত্তৰ: 'মই অসমীয়া' কবিতাটোত কবিয়ে অসমীয়া জাতিৰ বীৰত্ব আৰু পৰাক্ৰমক ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিছে কাৰণ অসমীয়া জাতিয়ে ইতিহাসত নিজৰ অদম্য দেশপ্ৰেমৰ পৰিচয় দিছিল। ৰাজপুত্ৰক পৰাস্ত কৰা বিশ্বজয়ী মোগল বাহিনীয়ে যেতিয়া অসম আক্ৰমণ কৰিছিল, তেতিয়া অসমৰ স্বাধীনতাপ্ৰিয় পুৰুষ-নাৰী উভয়েই ৰণচণ্ডী মূৰ্তি ধৰি সমৰ-থলীত নামি পৰিছিল। অসমীয়া সেনানীৰ শক্তি কোনো উন্নত অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰত নাছিল, বৰং শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলি খাই মাতৃভূমিৰ স্বাৰ্থত প্ৰাণ দিবলৈ সাজু থকা মানসিকতাতহে নিহিত আছিল। এই মুক্ত-প্ৰাণ আৰু স্বদেশ ভকতিৰ আগত মোগল বাহিনীয়ে হাৰ মানিবলৈ বাধ্য হৈছিল। জাতিটোৰ এনে অভূতপূৰ্ব সাহস আৰু স্বাধীনতাৰ প্ৰতি থকা স্পৃহাক সন্মান জনোৱাৰ উদ্দেশ্যেই কবিয়ে তেওঁলোকক প্ৰশংসা কৰিছে।

১০। কবিয়ে কিয় মৰাৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জনম ল'ম বুলি ভাবিছে বুজাই লিখা।

উত্তৰ: মাতৃভূমি অসমৰ প্ৰতি থকা কবিৰ অগাধ প্ৰেম আৰু গভীৰ আনুগত্যৰ বাবেই তেওঁ মৰাৰ পাছতো পুনৰ অসমতে জনম ল'ম বুলি ভাবিছে। অসমৰ বিনন্দীয়া প্ৰকৃতি, সুৱদী মাত-কথা আৰু চহকী সংস্কৃতিৰ মায়াত কবি আৱদ্ধ। তেওঁৰ মতে, সৰগৰ সুখ আৰু আলোক পুৰতো তেওঁৰ মন নভৰিব, বৰঞ্চ তাতো যদি কোনোবাই সুৱদী অসমীয়া ভাষাৰে তেওঁক মাতে, তেন্তে তেওঁ দুকাণ পাতি সেই সুৰীয়া গীত শুনিব। জন্ম-জন্মান্তৰলৈ তেওঁ অসমৰ অমিয়া মৰণ বৰণ কৰি আৰু স্মৃতিৰ ইতিহাস লৈ অসমৰ অসমীয়া হৈয়েই পুনৰায় এই ভূমিত জন্ম লোৱাৰ আশা পুহি ৰাখিছে।

১১। 'মই অসমীয়া' কবিতাটোৰ সাৰাংশ লিখা।

উত্তৰ: 'মই অসমীয়া' কবিতাটো কবি চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ স্বদেশপ্ৰেম আৰু স্বজাতিৰ প্ৰতি থকা নিভাঁজ ভালপোৱাৰ এক অনুপম নিদৰ্শন। অতীতত মোগলসকলে অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ আহি অসমীয়া মানুহৰ অপাৰ বীৰত্ব, ৰণচণ্ডী মূৰ্তি আৰু স্বদেশ ভকতি দেখি পৰাজয় স্বীকাৰ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। তাৰোপৰি অসমৰ সেউজীয়া প্ৰকৃতিৰ বিনন্দীয়া ৰূপ আৰু অতুলনীয় ঐশ্বৰ্য দেখি বিদেশী মোগল ইমানেই মোহাচ্ছন্ন হৈছিল যে তেওঁলোক উভতি যোৱাৰ সলনি অসমতে নিগাজীকৈ থাকি অসমীয়াৰ লগত একাকাৰ হৈ পৰিল।

কবিয়ে অসমৰ এই অতীত গৌৰৱ, সুৱদী ভাষা আৰু অকৃত্ৰিম প্ৰকৃতিৰ মায়াত ইমানেই আৱদ্ধ যে তেওঁ জীৱনে-মৰণে চিৰকাল অসমীয়া হৈয়েই থাকিব বিচাৰে। সৰগৰ অপাৰ সুখতো তেওঁ অসমীয়া ভাষাৰ সুৰ চিনি পাব বুলি দাবী কৰিছে আৰু মৃত্যুৰ পিছতো পুনৰ জন্ম লৈ অসমৰে অসমীয়া হৈ থকাৰ হেঁপাহ ব্যক্ত কৰিছে।

১২। 'মই অসমীয়া' কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ চানেকি কিদৰে ফুটি উঠিছে বুজাই লিখা।

উত্তৰ: 'মই অসমীয়া' কবিতাটোত অসমৰ অতীত গৌৰৱৰ আৰু বুৰঞ্জীৰ সোণালী পৃষ্ঠাসমূহৰ সুন্দৰ প্ৰতিফলন ঘটিছে। মোগলৰ আক্ৰমণৰ সময়ত অসমীয়া পুৰুষ আৰু নাৰীয়ে একেলগে হাতত হেংদাং লৈ ৰণচণ্ডী মূৰ্তিৰে যুঁজ দিয়াৰ কথাই জাতিটোৰ বীৰত্বৰ প্ৰমাণ দিয়ে। শুকান সান্দহ আৰু পানী আঁজলিৰে অসমীয়া সেনানীয়ে দেখুওৱা পৰাক্ৰমে তেওঁলোকৰ কষ্টসহিষ্ণুতা আৰু দেশপ্ৰেম প্ৰতিপন্ন কৰে।

লগতে, আহোম স্বৰ্গদেউসকলৰ সুশাসনৰ কালত নিষ্কৰ্মা ধোদৰ হতুৱাই সজোৱা ৰাজ আলি, হাঁহ-কণী আৰু বৰা চাউলেৰে নিৰ্মিত দেউল, ৰংঘৰ, কাৰেংঘৰ আদিৰ নিৰ্মাণে অসমৰ চহকী স্থাপত্যৰ গৌৰৱ দাঙি ধৰে। বাঘৰ নখ, ম'হৰ শিং, খৰমৰ চুলা আদিৰ ব্যৱহাৰ আৰু সাগৰসদৃশ বিশাল পুখুৰী খন্দা কাৰ্যই প্ৰাচীন অসমৰ স্বাৱলম্বী আৰু সমৃদ্ধিশালী সমাজ-ব্যৱস্থাৰ চানেকি দাঙি ধৰিছে।